Toen onze zoon 10 maanden oud was, begon het weer te kriebelen. 2 dagen na zijn eerste verjaardag, op 17 januari 2022, testte ik positief. Verbaasd, maar ook heel blij begonnen wij ons jaar. De zwangerschap verliep stukken makkelijker dan de eerste. Wel bleek onze dochter bij de 13 weken echo al kleiner dan zou moeten. De termijnecho was waarschijnlijk wat te optimistisch ingeschat. Ook bij de 20 weken echo was ze nog steeds te klein. Daarom kreeg ik met 30 weken een groeiecho. Tot die tijd voelde ik mij goed, weinig klachten. Wel merkte ik dat ik Milou minder voelde dan onze zoon. Mij werd verteld dat dat kwam doordat de placenta aan de voorwand lag dit keer.

Op 19 juli 2022 had ik de 30 weken groeiecho bij de verloskundige. Daar bleek ze nog steeds erg klein voor de termijn, dus werd ik doorgestuurd naar het ziekenhuis. De dag erna konden we terecht. De placenta deed zijn werk nog goed, dus er zou een GUO gemaakt worden. Omdat we op vakantie zouden gaan, kon dit wederom de volgende dag. Tijdens de echo werd toch iets gezien. Een zogenaamde “double bubble”. Dit is een vernauwing tussen maag en darmen. Omdat dit niet vaak voorkomt en past bij kindjes met down werden we weer doorgestuurd. Dit keer naar het Erasmus MC. Daar konden we gelukkig ook de volgende dag terecht. Een nieuwe GUO werd gemaakt en er bleek inderdaad iets mis te zijn met ons kindje. Omdat ik een goede NIPT had, leek down toch uitgesloten. Wel zou onze dochter na geboorte direct naar de ic worden gebracht en binnen 24 uur geopereerd moeten worden. Een flinke klap, op deze termijn nog. Toch waren we optimistisch en leek het erop dat ze, na de revalidatie, gezond verder kon leven. Moe, geschrokken, maar ook deels opgelucht gingen we een week later toch op vakantie.

Eenmaal thuis merkte ik dat ik steeds minder beweging voelde. Op 9 augustus 2022, ik ben dan 33 weken zwanger, moest ik langskomen voor een CTG en een echo. Alles zag er goed uit en ik mocht weer naar huis. Maar op 11 augustus voelde ik weer minder. Dus weer naar het Erasmus voor de CTG en echo. Maar weer zag alles er goed uit. De kleine had al haartjes, dat konden we zelfs zien op de echo. Ze was veel aan het bewegen en “zwaaide” zelfs nog. Omdat het wel al de tweede keer was die week, moesten we 12 augustus nog een keer terugkomen. Gewoon, voor de controle. Om 11.45 kwamen we aan op de afdeling. Maar toen de CTG werd aangesloten, bleek haar hartslag veel te laag. Al snel kwamen er een hoop artsen meekijken en rond 12 uur viel de beslissing voor een spoedkeizersnede. Terwijl er van alles geregeld werd, wisten wij niet waar we in terecht waren gekomen. Om 12.20 reden we naar de OK waar ik een ruggenprik kreeg. Dit lukte pas bij de 5de poging, gelukkig. Om 12.36 werd Milou geboren. Maar ze was stil. Het zag er niet goed uit. Milou werd meegenomen samen met mijn man. Ik bleef achter zonder te weten wat er aan de hand was. Pas na 10 minuten hoor ik dat ze “niet lekker op de wereld is gekomen en nog even wordt gereanimeerd.” Nog even en dan heb ik mijn meisje vast. In de kamer ernaast is het foute boel. Milou haar hart komt niet op gang. Om 12.56 geeft de arts het op. Als ik dicht ben, komt hij het slechte nieuws vertellen. “Het spijt me mevrouw, we hebben uw dochter niet kunnen redden. Ze is helaas overleden.” De wereld stort in. Milou wordt op mijn borst gelegd. Ze is nog warm. Nog zacht. Maar ze leeft niet. De tekenen van het reanimeren zijn duidelijk zichtbaar. Op weg naar de kamer moet ze onder de dekens. Een dood kindje is niet fijn om te zien voor anderen. Eenmaal op de kamer kunnen we haar niet langer bij ons houden. Het is te confronterend. Anderhalf uur daarvoor was er niks aan de hand. Nu is ze dood. De dagen erna gaan in een waas voorbij. Er worden foto’s gemaakt en afdrukjes. Zo dierbaar om toch te hebben. Pas na lange tijd kon ik haar foto’s bekijken. Daarvoor deed haar zien te veel pijn. Wat er precies misging bleef lang onbekend. Nu lijkt het meest aannemelijk dat Milou toch ernstig ziek was van de darmaandoening. Op 12 augustus 2022 werd de mooiste ster geboren. Voor altijd in ons hart.

Mariëlle, mama van Milou*

Lees de verhalen van andere ouders via deze link.