Op 16 november 2024 zijn wij de ouders geworden van ons zoontje Dai. Direct na de geboorte ging het helemaal verkeerd. Een paar uur na de geboorte is Dai overleden. In plaats van klaar te maken om vanuit het ziekenhuis naar huis te gaan met een kindje in het kinderstoeltje…moesten er hele andere keuzes gemaakt gaan worden. Keuzes waar wij nooit bij stil hadden gestaan. Gelukkig zijn wij via het ziekenhuis in contact gekomen met Babyster uitvaartverzorging. Een paar uur na het overlijden van Dai was er iemand van Babyster bij ons op de kamer in het ziekenhuis. Op een hele prettige manier nam zij met ons de mogelijkheden door.

Zelf hadden wij besloten om geen sectie te verrichten op Dai. Ons mannetje had al zo hard gestreden om te leven, wij gunde hem de rust en wilden hem graag bij ons hebben. Ter sprake kwam het laten balsemen van je kindje. Wij hadden hier nog niet eerder van gehoord maar hoe het ons werd verteld waren wij hier wel gelijk positief over. Met name dat je kindje hierdoor niet zo koud aanvoelt en je kindje minder achteruit gaat in de dagen richting de uitvaart heeft ons doen besluiten om Dai te laten balsemen.

Wat we daar wel lastig bij vonden was dat we tijdelijk afscheid moesten nemen van Dai en niet met z’n drieën naar huis konden. Wat heel fijn was dat ik met de uitvaartonderneemster mee mocht naar Zaandam waar Dai gebalsemd zou worden. Zo kon ik bij Dai blijven, iets wat ik heel belangrijk vond omdat ik hem niet alleen wilde laten. Ik mocht de ruimte zien waar het balsemen zou gebeuren en de thanatopracteur vertelde mij nog heel rustig wat hij ging doen. Dit gaf mij direct een vertrouwd gevoel en zodoende voelde het voor mij oké om Dai daar te laten.`

In de loop van de avond kwam de uitvaartonderneemster met Dai naar ons huis. Zo hebben wij Dai slechts een middag en deel van de avond niet bij ons gehad. Dat we Dai die uren niet bij ons hadden was het uiteindelijk meer dan waard. Uiteindelijk hebben we Dai van 16 november in de avond tot de ochtend van 24 november bij ons mogen hebben. Dai zag er zo gaaf uit dat de uitvaartonderneemster het aandurfde om de uitvaart pas op de 24 e te laten plaatsvinden. Als zij het gevoel had dat Dai niet tot die dag gaaf had gebleven, had ze ons geadviseerd de uitvaart te vervroegen. Dit omdat ze ons gunde Dai te herinneren hoe hij eruit zag vlak na zijn geboorte.

In die dagen hebben wij hele mooie en dierbare herinneringen met hem mogen maken. We hebben heerlijk met Dai kunnen knuffelen, waarbij hij niet koud aanvoelde en al snel opwarmde door jou eigen lichaamstemperatuur. Ik kreeg nog als tip mee zijn lippen in te smeren met vaseline, zodat die hun kleur beter zouden behouden. Elke dag dat hij bij ons was hebben we hem kunnen verschonen, insmeren met een olie en schone kleertjes aan kunnen trekken. Kleine dingen, maar zo waardevol omdat je hier als ouder zo naar uitkeek.

Ook hebben we nog een hand en voetafdruk en een foto’s laten maken in deze week. Familie en vrienden zijn langsgekomen omdat wij als trotse ouders Dai graag aan hun wilde laten zien.

Met het voorbij gaan van de dagen kwam ook de dag van de uitvaart dichterbij. Iets waarvan we eerst wilde dat die dag zo laat mogelijk zou komen. Maar uiteindelijk groeit er in die week ook een gevoel van besef dat het tijd is om Dai rust te gunnen. Hij heeft zo hard gestreden en in de week dat hij bij ons was zo zijn best gedaan om zo mooi mogelijk te blijven. Dat is hem zo goed gelukt…op de dag van de uitvaart was Dai nog zo goed dat wij hem tot het laatste moment in onze armen konden houden en familie en vrienden die dat wilde Dai nog konden zien.

Tuurlijk zie je met het verstrijken van de dagen dat het lichaam achteruit gaat…maar dit beperkte zich bij ons echt tot het minimum. De nagels werden donkerder en op een paar plekjes had hij kleine blaasjes gekregen. Ons was allemaal keurig verteld dat dit kon gebeuren en de uitvaartonderneemster is ook elke dag bij ons langs geweest om dingen te bespreken maar ook te kijken hoe Dai het deed.

Wij kijken terug op een hele warme, waardevolle week waarin wij mooie herinneringen hebben mogen maken met Dai. Een week waarin werd gehuild, maar ook zeker gelachen. Wij zijn er van overtuigd dat het laten balsemen van Dai hier enorm aan heeft bijgedragen en wij zijn tot op de dag van vandaag onze uitvaartonderneemster dankbaar dat zij dit aan ons heeft voorgesteld.

Auke & Marlies, ouders van van Dai

Onze mooie dochter Juliette overleed totaal onverwachts kort na haar geboorte. Ineens staat je wereld op zijn kop en in plaats van een kraamweek hadden we een uitvaart te organiseren. We moesten meteen veel beslissingen nemen over zaken waar je eigenlijk helemaal niet over na wilt denken.

Zo kwam het dat onze uitvaartverzorgster met de optie kwam om ons kindje te laten balsemen. Dit kon verzorgd worden met de hulp van Verbonden Stilte. We wisten op dat moment niet zo goed wat balsemen precies inhield, maar na een korte uitleg van onze uitvaartverzorgster besloten we ervoor te gaan. Deze methode gaf ons de mogelijkheid om Juliette mee naar huis te nemen, zodat we haar konden vasthouden en knuffelen zonder dat ze stijf en ijskoud zou zijn.

Toen Juliette terug kwam van de balseming, waren we blij dat we deze beslissing genomen hadden. Ze was prachtig en zacht.

Juliette is zes dagen bij ons thuis geweest. Die periode lag ze in een mooi rieten mandje in haar box. We hebben haar veel vastgehouden en geknuffeld. We hebben haar voetjes gekriebeld en haar zachte wangetjes geaaid. Het was zo fijn om die week herinneringen te kunnen maken met haar. Onze oudste dochter was toen 2,5 jaar en heeft Juliette ook meegemaakt. Ze heeft haar in deze week vaak vastgehouden en heeft veel speelgoed en tekeningen in haar mandje gelegd. Voor onze oudste was dit gewoon haar zusje, waar zij als grote zus voor mocht zorgen. Het was ook fijn voor haar om op deze manier kennis te maken met Juliette.

Ik ben dankbaar dat we Juliette op deze manier nog een kleine week bij ons konden houden. Omdat Verbonden Stilte dit mogelijk maakte, was de beslissing ook makkelijker genomen.

Ouders van Juliette

Op 2 mei 2020 ben ik bevallen van twee meiden, middels een keizersnede. Mijn eerste dochter, Liv, is levenloos uit mijn buik gehaald en dus gereanimeerd waarna zij weer is bijgekomen. Mijn andere dochter, Gwen, is gezond uit mijn buik gehaald.

Doordat mijn dochter levenloos uit mijn buik is gehaald en daarna is gereanimeerd, hebben ze haar daarna direct aan allerlei apparatuur moeten leggen. Ik kreeg geen kans om haar vast te mogen houden. Wel heb ik haar even mogen zien en heb ik haar handje vast mogen houden. Mijn dochter heeft drie dagen aan deze apparatuur gelegen om te kijken of het beter zou worden, wij hebben toen een moeilijke keuze moeten maken om haar te laten gaan. Omdat het corona was, heeft niemand haar kunnen vasthouden toen ze nog leefde. Wel zijn de ouders en broer en zus even langs geweest om haar vast te houden.

Het mooie van balsemen vind ik dus dat ik lang heb kunnen knuffelen met mijn eigen kindje, zonder dat ze koud of dood aanvoelde. Ze heeft door middel van deze methode nog lekker in haar eigen bedje kunnen slapen. Ook vond ik het voor de grootouders, ooms en tantes fijn dat ze haar nog vast konden houden zonder dat ze koud en stug was.

Het belangrijkst vond ik eigenlijk dat ze lekker warm was, soepel en dus nog steeds heel knuffelbaar.

Silvia – moeder van Liv

Op 26 juni 2021 is, na een perfecte zwangerschap, onze prachtige zoon en broertje Noah geboren. 6 juli 2021 werd onze grootste nachtmerrie werkelijkheid. Noah overleed. De verpleegkundige die aanwezig was tijdens zijn overlijden, had ons aangeraden om Noah te laten balsemen. Op deze manier konden onze dochters (14, 12 en 6 jaar) Noah vasthouden en knuffelen, zonder dat hij heel koud aan zou voelen. Dit hebben we als heel prettig ervaren. ‘s Nachts lag Noah in zijn bedje, overdag in de box. En tussendoor vooral veel in de armen van zijn trotse grote zussen.

De balseming werd thuis in zijn kamertje gedaan. Het was niet nodig om hem daarvoor naar een andere locatie te brengen. We hadden maar een korte periode tussen het overlijden op 6 juli en de begrafenis op 9 juli. Die dagen wilden we dan ook dat Noah thuis bij ons was. Thuis laten balsemen was daarom heel fijn.

Wij zijn nog iedere dag dankbaar dat we gekozen hebben voor balseming. Op deze manier was het afscheid een stukje mooier.

Claudia – moeder van Noah

Ik zag jullie oproep over de ervaring met balseming bij een overleden kindje. Deze deel ik graag, omdat ik het eigenlijk iedereen gun. Onze dochter Juul overleed drie dagen na haar geboorte. Na haar overlijden hebben we haar mee naar huis genomen. Juul is één nachtje gekoeld, totdat ze de volgende dag gebalsemd zou worden. Het was een enorm verschil, we kregen onze baby terug. Alleen te stil. Ze had weer kleur, ze was niet meer zo koud en we konden haar vasthouden.

We konden haar ‘overal’ (in huis) mee naartoe nemen en het allermooiste en belangrijkste: we konden nog herinneringen maken voordat het afscheid daar was, en niet alleen wij maar ook onze familie. Juul lag niet meer koud en afstandelijk in een wiegje, maar ze was bij ons. Zoals we ook hadden gedaan als ze had geleefd.

Het kunnen maken van herinneringen in deze week, is enorm belangrijk voor ons geweest binnen het proces van het verlies. Een week is kort, maar ontzettend dierbaar. Het ‘leuke’ is, een kindje dat gebalsemd is, neemt de lichaamseigen temperatuur (van ons) over. Het voelt zacht aan en je kunt je kindje bijvoorbeeld nog één keer in bad doen. Dit soort rituelen bieden ons nu nog steeds steun. Alles wat voor haar klaar stond, heeft ze toch nog kunnen gebruiken. Na een week is het lichaam echt op, maar ook dat proces zie je per dag gebeuren wat weer helpend is richting het afscheid.

Het is nog té onbekend onder veel uitvaartorganisaties en ziekenhuizen/artsen, maar ik raad het iedereen aan om het toch te laten doen, mits dit mogelijk is wat betreft het kindje. Wij zijn dankbaar dat ze niet op een koelplaat hoefde te liggen, maar dat ze bij ons kon zijn.

Jolien – mama van Juul

Ons zoontje Senn is precies met 22 maandjes overleden. Eind 2017 kreeg hij de diagnose ‘Ziekte van Menkes’ en de artsen gaven aan dat hij een gemiddelde levensverwachting had van 1,5 tot 3 jaar. Hij zou in een palliatief traject terecht komen, omdat er helaas geen genezing meer mogelijk was. We hebben een paar maanden later, samen met onze toenmalige verpleegkundige, al onze wensen, ideeën en vragen met betrekking tot een uitvaart op papier gezet en een afspraak gemaakt met een uitvaartondernemer. Deze vroeg of we Senn misschien wilden laten balsemen, hij noemde het thanatopraxie. Hij gaf aan dat de meeste kindjes gebalsemd werden. Dit onder andere omdat het ontbindingsproces van baby’s en jonge kinderen veel sneller gaat dan bij een volgroeid lichaam. De huid is namelijk nog flinterdun en kwetsbaar. Senn zou door zijn enorme hoeveelheid aan medicijnen, heel snel na zijn overlijden paarse vlekjes krijgen.

Bij Senn duurde het balsemen ongeveer twee uur. Mijn man Marc en ik hebben er bewust voor gekozen om er niet bij te zijn. Senn is op woensdagavond 20.35 overleden en is daarna naar het mortuarium van het uitvaartcentrum gebracht, omdat hij ’s ochtends om 9 uur op locatie gebalsemd zou worden.

We vonden het heel spannend en we waren een beetje nerveus om hem weer te zien na het balsemen. Senn werd direct na zijn overlijden erg bleek, en je zag hier en daar al paarse vlekjes tevoorschijn komen. Daar schrokken we van op dat moment. Toen we Senn dan ook weer zagen na het balsemen, waren we sprakeloos. Hij had weer een roze huidje en de paarse vlekjes waren verdwenen. Het leek net alsof hij sliep. Na de balseming hebben ze hem weer naar huis gebracht en hebben we hem een mooi plekje in de woonkamer gegeven.

Wij vonden het ontzettend fijn dat onze uitvaartverzorger deze optie met ons besproken heeft. Iedere dag hebben we Senn kusjes gegeven, geknuffeld, zijn haartjes met zwitsal-gel gestyled en zijn gezichtje en handjes lekker ingecremed met Rituals ‘Happy Buddha’, omdat dit zijn geurtje was. Senn is zes dagen thuis geweest voor de crematie. De laatste dag waren zijn vingertopjes en lippen wel een beetje aan het uitdrogen, maar dat was het enige.

Het heeft ons heel erg geholpen bij het verwerken van het verlies van onze lieve Senn. Veel mensen weten helaas niet dat het mogelijk is en ik vind dat deze optie zeker besproken moet worden!

Jennifer Peters – Mama van Senn