Balseming door HQ Thanatopraxie
De telefoon gaat……
Ik neem op en ik heb een uitvaartonderneemster aan de lijn: Kun je vandaag een lichte balseming uitvoeren bij een kindje van een week oud/jong? Het zijn meldingen die je liever niet krijgt. Een kindje is zo tegennatuurlijk.
Ik vraag haar of er ook iets bekend is over de oorzaak van het overlijden. Het kindje is vorige week gezond ter wereld gekomen en door een bacterie in de hersenen overleden. Ze is de vorige dag overleden en al opgebaard op koel elementjes maar ze begint erg te verkleuren en nadat de uitvaartverzorgster heeft uitgelegd dat misschien de lichte balseming nog kon kozen de ouders hiervoor.
Nadat ik de naam en het adres heb gekregen rijden we erheen. Meestal zijn we dan met z’n tweeën omdat het ook voor ons de zwaarste balsemingen zijn. Niet omdat het zo klein en priegelig is maar omdat je in zn enorm verdriet binnenstapt. Als we dan samen zijn kunnen we er achteraf ook nog even over praten omdat je allebei weet hoe de sfeer was. Dit geeft ons ook een stukje nazorg voor onszelf zodat we het een plekje kunnen geven.
We parkeren de auto voor de deur en stappen uit. Vanaf de straat zien we de slingers die de geboorte van het kleine meisje aankondigen. Even moeten we slikken want we weten wat het drama is die achter de deur afspeelt.
We bellen aan….
De vader opent de deur en we lopen naar binnen.We lopen een huis in wat baby ademt. Een kinderwagen, maxicosi, box, felicitatiekaarten en kleertjes. Alles geeft aan dat dit kindje zo welkom is.
Heel veel roze…
De opa’s en oma’s die aan de tafel zitten zien er verdrietig en verslagen uit. De moeder was op dat moment even gaan rusten. Het was ook nog maar een week geleden dat ze bevallen was. Na wat gepraat te hebben en gevraagd of ze nog vragen voor ons hebben gaan we naar boven. We komen een kamer binnen en daar staat een mooie witte wieg en daar ligt het kleine meisje in. Een meisje waar alles op en aan zit. Zo perfect.
We zien de verkleuringen en het grauwe hoofdje. Na eerst alles klaar te zetten en voor te bereiden pak ik het kleine meisje uit de wieg. Ze voelt erg koud en stijf aan.
Nadat we haar kleertjes hebben uitgedaan masseren we haar zodat ze soepel aanvoelt. We beginnen met de behandeling. Tijdens de behandeling praat ik met het kleine meisje en vertel haar wat ik ga doen. Het is raar maar het voelt beladen. Ik wil het zo graag goed doen voor de ouders zodat ze een goed afscheid van hun kleine meisje kunnen nemen dat een lichte balseming van een kindje altijd extra druk geeft. Vandaar ook dat als het even kan we met z’n tweeën zijn. Nadat alles is aangesloten begin ik met injecteren. Ze knapt zienderogen op. Haar verkleuringen verdwijnen helemaal en haar grauwe kleur ook.
Er is een praatje in uitvaartland dat iemand na een lichte balseming weer een levensechte kleur krijgt maar helaas is dat niet waar. Dat de kleur aanzienlijk verbeterd, is wel waar en dat gebeurde hier ook. Haar blauwe nageltjes kleurde en ze zag er nu veel minder koud en eng uit.
Na de behandeling hebben we haar weer aangekleed en in haar wiegje gelegd. Even hebben we een momentje bij haar staan kijken en toen hebben we dit kleine meisje gedag gezegd. Even een aai over haar bol en we zijn naar beneden gegaan. De moeder was er inmiddels ook. Wat een verdriet was hier in dit huis en wat deden ze het allemaal goed.
We hebben gezegd dat de kleine erg goed heeft meegewerkt en erg opgeknapt is. Niet meer koud aanvoelt maar ook niet zo warm als bij leven. De eerste dag even wat horizontaal houden maar dat ze haar wel bij zich konden nemen. De verdere dagen zaten er geen beperkingen meer aan.
Ze mogen haar zoveel knuffelen als ze willen en lekker tussen zich in in bed als ze dat wilde. Haar nog andere kleertjes aan doen, een keertje in bad (niet te lang en niet te warm water). Nadat de ouders ons hadden beloofd dat ze haar deze dagen veel zouden knuffelen hebben we gedag gezegd en zijn we weggegaan.
In de auto, de straat uit. Stilte in de auto. Allebei even met onze eigen gedachte.
Het is raar maar als ik een kindje heb mogen balsemen heb ik een rare hoofdpijn. Een beetje zeurderig waar een aspirine niet bij helpt. Het hoort erbij en dat weten we inmiddels. Gelukkig hoort het erbij want als het me niks zou doen zou ik acuut stoppen met
dit werk.
Het is heel bijzonder dat je een kindje mag balsemen. En het is nog meer bijzonder als je de ouders weer ontmoet en hoort hoe de lichte balseming ze heeft geholpen om een goed afscheid te kunnen nemen van hun kleine meisje.
Een gevoel van trots en dankbaarheid geeft het en zolang ik dat gevoel heb kan ik dit ‘werk’ blijven doen. Werk, zo voelt het niet.
Na een lange dag ben ik moe maar de voldoening zorgt ervoor dat ik nooit het gevoel heb dat ik ‘gewerkt’ heb.