Januari 2020 besluiten mijn partner en ik samen om voor een zwangerschap te gaan. Al snel raakte ik zwanger, maart 2020. Erg spannend maar wat waren we blij! Helaas kreeg ik met 6 weken te horen dat het hartje niet klopte. Een vreselijk moment aangezien mijn partner niet mee mocht naar de echo in verband met Corona. 2x medicatie gekregen om de miskraam uit mijn lichaam te drijven. Helaas bleef er een deel zitten waardoor ik in mei 2020 nog een curettage kreeg.
Het duurde daarna even voordat mijn lichaam ‘hersteld’ was. Mijn menstruatie kwam pas maanden later weer op gang. In december bleek ik weer opnieuw zwanger. Wat fijn en oh zo spannend, gaat het dit keer wel goed? Ik voelde mij op en top zwanger. Tot de 1e echo, ik was toen ongeveer 9 weken en wat dagen. Helaas kregen wij weer slecht nieuws. Ik bleek een leeg vruchtzakje te hebben. Nee! Waarom? Erg verdrietig was ik. Weer kreeg ik medicatie, wel 3x over voordat mijn baarmoeder schoon was. Mijn lichaam kreeg weer een klap. Ook dit keer moest mijn lichaam herstellen.
Mijn kinderwens hield niet op en we waren volop bezig met zwanger worden. In juni mocht ik voor een 3e keer zwanger worden, heel moeilijk om het vertrouwen blijven te houden in mijn lichaam. Maar 3 keer is scheepsrecht dachten wij en dit keer gaat het gewoon goed, herhaalde mijn partner vaak. We kregen nu extra controles, ook de nipt en echo’s zagen er goed uit! Yesss.. zo blij! De 20 weken echo vond ik mega spannend. Wat was ik zenuwachtig. Maar ook die zag er goed uit. Vanaf dat moment heb ik tegen mijzelf gezegd: ‘Laat je onzekerheid los en vanaf nu ga je genieten’. En dat deed ik! We maakten een afspraak voor een 3D pretecho. Met 26 weken kregen we die. Het apparaat werd op mijn buik gezet en al gauw merkte ik dat er iets was. De hand van de echoscopiste begon wat te trillen waarop al gauw de woorden volgde: ‘ik zie iets en dat is niet goed’. Nee, niet alweer! Waarom! Hoe? Wat? De grond zakte onder mijn voeten weg. Die zelfde avond werd ik doorgestuurd naar het ziekenhuis zodat de gynaecoloog mee kon kijken. Ook hij constateerde dat er iets aan de hand bleek te zijn met onze kleine jongen. Er zat heel veel vocht in zijn buik.
Wij werden de volgende dag doorgestuurd naar Zwolle. Het bleek een enorme puzzel, ook daar kwamen ze er niet uit wat er nou precies aan de hand was. Ik kreeg een vruchtwaterpunctie. Daar kwam niets uit, ook werden er allerlei bloedonderzoeken gedaan bij mij en mijn partner. Ook geen bijzonderheden.
De gynaecoloog vertelde ons dat ons zoontje snel zou overlijden en dat ik waarschijnlijk een deze dagen zou gaan bevallen van een overleden kindje. Pff… heel heftig! De gedachte alleen al.. De gynaecoloog uit Zwolle stuurde ons door naar Groningen omdat er geen duidelijkheid kwam. Na wekelijks op en neer naar Groningen te reizen, bleek onze lieve jongen heel wat te hebben. De artsen ontdekten een LUTO(urethaklep), een AVSD(hartafwijking), Hydronfrose(aangetaste nieren), ascites(vochtophoping) en later bleek hij nog longhypoplasie te hebben. Zijn overlevingskans was minimaal. Uiteindelijk werd ik opgenomen in Groningen omdat mijn placenta functie achteruit ging. Ze konden niet zeggen hoelang ik opgenomen werd. De volgende dag/avond werd ik aan de CTG scan gelegd, al gauw werd mijn buik heel onrustig. Mijn hartslag 100% natuurlijk.. het zag er niet goed uit. Er kwamen wel 5 artsen mijn kamer op en vertelden mij dat ik met 10 minuten op de OK zou liggen voor een spoedkeizersnede. Ik kreeg de opdracht om mijn partner te bellen en mede te delen dat hij er niet bij kon zijn. WAAAAT? Ik raakte compleet in shock, dit kan en wil ik niet alleen! Help….tranen, zweten en doodsangsten! Door mijn gehele shock reactie zakte de waardes naar beneden en werd ons zoontje wat rustiger in mijn buik. De gynaecoloog kon het rekken zodat mijn partner (die ondertussen met haast van Deventer naar Groningen reed) er toch bij kon zijn. Wat duurde dat moment lang, voordat hij er was. Het is zo’n 1uur en 45 minuten rijden. Gelukkig was hij er. De gynaecoloog besloot het toch nog even aan te kijken. Pff.. alle stress voor niets!
Wij werden op een kamer gelegd waar we konden ‘slapen’. Je doet natuurlijk geen oog meer dicht. Ik bleef ondertussen aan de CTG scan. Rond 2.30u werd er op de deur geklopt, de scan zag er weer niet goed uit. Ik werd opnieuw klaar gemaakt om naar OK te gaan. Opnieuw raakte ik in shock. Gelukkig was mijn partner er nu wel bij. Ons zoontje Seph werd op 16-01-2022 met 35+4 weken geboren. Heel spannend, hoe gaat hij het doen? Blijft het toch in leven? Alle hoop (al wisten we eigenlijk al wel dat zijn overlevingskans maar 1% was). De eerste handelingen leken aan te slaan. Ons mannetje, zo klein en al zoveel mee moeten maken. Zo zielig! Helaas heeft hij maar 27 uur mogen leven en overleed hij op 17-01-2022.
Toch zijn we hem heel dankbaar dat we hem toch levend hebben mogen leren kennen. Hij heeft ons in die 27 uur zoveel gegeven. Vreselijk om afscheid te moeten nemen van je eigen kind. Enorme pijn, verdriet en leegte liet het achter. Mijn partner en ik gingen beide anders om met de situatie. Lastig! Uiteindelijk ging ik op zoek naar hulp want ik wist van mijzelf dat ik dit niet alleen zou kunnen verwerken. Ook mijn kinderwens stopte hierbij niet.
In overleg met de gynaecoloog mocht ik een half jaar na de keizersnede weer zwanger worden maar helaas kwam mijn menstruatie maar niet op gang. Er volgde een traject op de fertiliteitsafdeling. Naar wat hormoonkuren bleek er uiteindelijk toch een eitje te groeien maar er klopte niks van qua berekening. Ik moest bloed laten prikken en daaruit bleek dat er toch een eisprong plaatsgevonden had. Ik moest afwachten want wanneer er een eisprong optreedt moet er ook een menstruatie volgen. De gynaecoloog zei: ‘je wordt nu ongesteld of mogelijk is er kan op een zwangerschap maar die kans acht ik klein’. Er stond een belafspraak gepland. Op 11 oktober deed ik uit voorzorg een test. POSITIEF, waaat? Ben ik echt zwanger? Ik geloofde mijn eigen ogen niet. Er volgde nog 4 andere testen, allemaal positief. Oeff.. zwanger. Dit wordt geen onbezonnen zwangerschap, dat wist ik wel. Wat had ik veel angst, wat voelde ik veel onzekerheid en weinig vertrouwen. Onder strenge controle werd deze zwangerschap gevolgd. Tot aan 13 weken wekelijks een echo, daarna om de 2 weken en tussentijds 3x een GUO (uitgebreide echo).
Elke keer ging ik er in tranen heen en was ik angstig. Bang om weer slecht nieuws te krijgen. De zwangerschap volgde, bleken in verwachting van een dochtertje en alles bleef er goed uit zien.
Ik probeerde hoop te houden maar dat vroeg natuurlijk erg veel! Ondanks ik nog steeds psychologisch hulp kreeg werd ik ook binnen Dimence behandeld op de psychiatrie en zwangerschapsafdeling. Hier hebben we een heel plan gemaakt voor deze zwangerschap en bespraken we wekelijks veel. De zwangerschap duurde voor mijn gevoel lang, heeeel lang kan ik je vertellen. Elke dag onzekerheid en angsten voelen, het was alles behalve onbezonnen zwanger zijn. Ik kon ook maar weinig genieten en zat de tijd uit. Godzijdank is ons dochtertje uiteindelijk gezond en wel geboren op 03-07-2023. Elin Semmy-Philou heet ze. Haar 2e naam verwijst naar haar overleden broer. Wat een grote lading uit mijn rugzak! Al zit er nog genoeg in. Hiervoor ben ik nog steeds in behandeling. Het zal nog een lange weg zijn om dit allemaal te verwerken. Maar gelukkig schijnt weer een beetje de zon!♡
Lees de verhalen van andere ouders via deze link.