Toen ik bijna 22 weken zwanger was, kreeg ik tot mijn schrik plotseling een bloeding. De verloskundige stond al snel op de stoep en gelukkig hoorden we het hartje van ons kindje. De verloskundige gaf aan dat er op de 20-weken echo te zien was dat de placenta erg laag lag (dit was ons niet bekend) en dat bloedingen dan wel vaker voorkwamen. Niet direct iets om je zorgen over te maken, maar voor de zekerheid moest ik toch langs het ziekenhuis. Eenmaal daar werd een echo gemaakt en ons kindje was goed beweeglijk, maar er was veel onduidelijk. Er waren bloedstolsels te zien, ook achter de placenta, en ze dachten een vleesboom. Achteraf bleek dat een groot bloedstolsel te zijn. Ik moest rust houden, maar ik mocht weer naar huis.
Weer thuis voelde ik me slap en kreeg ik het gevoel alsof ik zou flauwvallen. Ook had ik weer bloedingen en druk in mijn buik. Ik vertrouwde het niet, dus we hebben het ziekenhuis gebeld. Ik moest weer langskomen en ter observatie blijven. Ik moest op bed blijven en mocht er alleen uit om naar de wc te gaan. Die avond en de dagen erna bleef ik bloeden. Ik bleek een heel laag hb te hebben, dus ik kreeg 2 zakken bloed toegediend. Gelukkig ging het wel goed met ons kindje. Na de tweede nacht in het ziekenhuis voelde ik me wat vitaler, ik had beter geslapen en dacht dat ik ons kindje voelde bewegen. De verpleegkundige kwam langs om naar het hartje te luisteren, maar dat lukte niet. Iets later probeerde ze het nog eens met een verloskundige erbij, maar dat lukte ook niet; maar, zo gaven ze aan, geen reden om me zorgen te maken, zij doen dat niet dagelijks, ons kindje was nog klein en kon ook aan de achterkant liggen. Toch werd besloten een echo te maken met de gynaecoloog. Vervolgens kwamen ze langs met een mobiel echo apparaat. De gynaecoloog ging kijken, en deelde mee dat het niet goed was… Het hartje van ons kindje klopte niet meer. Ik kon het niet geloven.
De rest van die dag is een waas. Er gebeurde zo veel dat het besef er niet eens echt was dat we ons kindje waren verloren. Mijn hb was ondanks de 2 zakken bloed verder gezakt en op een echo die daarna volgde waren er veel stolsels en veel bloed te zien. De zorg was nu gericht op mij, om mij stabiel te krijgen. Een infuus aanleggen lukte niet en ik werd overgebracht naar de IC, waar ik allemaal infusen en plakkers kreeg en nog eens 7 zakken bloed. ’s Avonds werd ik met de ambulance overgeplaatst naar Nijmegen, omdat ze in het ziekenhuis waar ik was niet voldoende bloedproducten op voorraad hadden en in Nijmegen wel. Ik kwam in redelijk stabiel binnen en die nacht werden de eerste tabletten ingebracht om de bevalling op te wekken.
De dagen erna zat er weinig beweging in. Het wachten op de bevalling leek zó lang te duren. Het is niet te beschrijven hoe het voelt om te moeten wachten om je overleden kindje op de wereld te zetten. Tegelijkertijd had ik pijn en had ik me nog nooit zo oncomfortabel gevoeld. Ik had door al het bloed inmiddels een buik alsof ik 9 maanden zwanger was en kon geen enkele fijne houding vinden. Ik zat vol met vocht, ook bij mijn longen, en had verhoging. Na twee nachten in Nijmegen kon ik een ruggenprik krijgen (eerder kon dat niet omdat ik een stollingsstoornis had). Dat gaf verlichting. De dag erna was er nog steeds te weinig beweging en werd overgegaan op een ander middel om de bevalling op te wekken. Dit middel bleek gelukkig te werken, we waren het wachten inmiddels behoorlijk zat. Die avond was het dan eindelijk zo ver: ons kindje werd geboren, in het vruchtzakje. We waren ouders geworden van een zoontje! We hebben hem Pim genoemd. Ondanks dat het erg verdrietig was, vonden we de bevalling ook heel bijzonder. We hebben Pim bij ons gehouden en hem samen bewonderd. De liefde en trots die ik voor hem voelde (en nog steeds voel) is zo bijzonder en het doet ons zo veel pijn dat we hem niet kunnen leren kennen en hem te kunnen zien opgroeien.
Ik moest vervolgens nog naar de OK omdat ze de placenta en de nog aanwezige bloedstolsels handmatig moesten verwijderen. Dat is gelukkig allemaal goed gegaan. Eenmaal terug op de kamer kon ik weer met Pim zijn, hem vasthouden, praten over hoe het ging. De verpleegkundige maakte inkt- en klei afdrukjes van Pim’s handjes en voetjes en heeft hem uiteindelijk ook in water gelegd. Dat was heel bijzonder, want hij vormde zich naar hoe hij ook in mijn buik zat.
De dag na de bevalling kwam Stichting Still om foto’s te maken. Ik vind het zo mooi wat zij doen. Dit zijn hele dierbare herinneringen voor ons. We moesten nu ook nadenken over hoe we het afscheid met Pim wilden invullen. We besloten dat we hem zelf zouden laten cremeren en dat we dit met z’n tweeën zouden doen.
Verder was ik zelf aan het malen over wat er nu precies is gebeurd. Het bleek dat de placenta in beginsel deels was losgelaten van de baarmoederwand. Daardoor was een bloeding en een stolling ontstaan achter de placenta. Meestal lost zich dit op een andere manier op, maar bij mij bleef het bloeden en bleef de baarmoeder vollopen en uitrekken, waardoor de bloedvaatjes open bleven staan. Daardoor bleef het bloeden en uiteindelijk heeft de placenta helemaal losgelaten, waardoor Pim is overleden. Het was uiteindelijk stomme pech.
Na zes nachten in Nijmegen mocht ik weer naar huis. De week erop hebben we Pim laten cremeren. We hebben een heel mooi urntje voor hem besteld. We hebben nu thuis een plekje voor hem ingericht.
Inmiddels zijn we vijf maanden verder. Begin maart was eigenlijk mijn uitgerekende datum. Het is pijnlijk om te beseffen dat we Pim nu anders zouden knuffelen en zien opgroeien. Maar we merken dat het leven doorgaat en bij ons gaat dat met ups en downs. In oktober krijgt Pim als het goed is een broertje of zusje. Ik ben weer zwanger en dat is natuurlijk heel mooi nieuws, maar het voelt heel anders dan bij Pim. Het is spannend en eng en het vertrouwen is nog ver te zoeken. Toch hoop ik dat dat stukje bij beetje meer komt.
Met het verstrijken van tijd verwacht ik dat de scherpe kantjes van het verdriet zullen afnemen, maar de liefde en trots voor Pim zullen altijd blijven, dat weet ik zeker.
Meike, mama van Pim*
Lees de verhalen van andere ouders via deze link.