Het verhaal van Nova

Geluk, opluchting en ontlading…
Na een traject van een jaar waren we er… Eindelijk die positieve test… We waren eindelijk zwanger. Nu was het onze beurt en mochten wij gaan genieten. Het moment waar we al zo vaak naar hadden uitgekeken en waarvoor we zoveel ziekenhuisbezoeken hebben gehad, waarvoor mijn vrouw zoveel spuiten in haar buik heeft moeten zetten… Maar nu was het eindelijk allemaal niet voor niets geweest. We mogen gaan genieten.

Spanning, geluk en zenuwen…
De zwangerschap is er, maar de zenuwen zijn er bij elke echo nog steeds.
6 weken: alles is goed, het hartje klopt.
9 weken: het kindje groeit goed, we hebben het hartje kunnen horen! Wat een wonderbaarlijk geluid.
12 weken: het kindje ziet er alweer heel anders uit, alles zit erop en eraan en ziet er geweldig uit.
NIPT-test en 13-wekenecho achter de rug, klaar met de zenuwen en spanning. Nu gaan genieten. Wat een geluk!

We mogen ons gaan voorbereiden op de babykamer, een kinderwagen uitzoeken en leuke kinderkleertjes kiezen. Je bent nog maar klein, maar al zo welkom en gewenst in de hele familie! Ook onze ouders, broers en zussen kijken allemaal naar je uit.

Pretecho met 16 weken! Leuk! Kijken of je een jongetje of een meisje bent. Het maakt ons niet uit, als je maar gezond bent. Maar we willen met Kerst onze familie vertellen wat het wordt.
Maar dan…

Verwarring, verslagenheid, wanhoop en onmacht.
“Wat lig jij er raar bij…”
“Dit is helemaal niet goed…”

In een moment verandert een pretecho in het ergste doemscenario. Van voorbereidingen voor een babykamer naar voorbereiden op afscheid. Van nadenken over welke kinderwagen, naar verwerken van verlies. Van geluk naar rouw…

Machteloos. Je hoofd tolt. Je weet niet waar je het zoeken moet en je voelt je een toeschouwer, want dit kan niet waar zijn. Je vrouw breekt en je ziet haar ziel verscheuren, haar hart breken en het enige dat jij kunt doen is proberen helder en sterk te blijven voor haar, haar bij te staan, terwijl jij zelf ook niet weet waar je het zoeken moet. Jullie droom en geluk liggen in één klap in duigen.

Op weg naar huis. Op weg naar familie, iedereen vol in verwachting van het leuke nieuws, maar dan moet je het slechte nieuws delen. Ook hun verbazing en schok kunnen niet groter zijn. Iedereen is er letterlijk stil van, vol ongeloof. Niemand had er nog aan gedacht dat dit kon gebeuren. Ook daar breekt een droom: van opa en oma worden, oom en tante zijn, in duigen.

Toch proberen te avondeten, toch maar de hond uitlaten, want die moet er toch uit. Toch maar proberen door te gaan en sterk te zijn voor je vrouw. Terwijl je zelf staat te wankelen op je benen. Je vrouw voelt zich schuldig. Jij voelt je machteloos. En op dat moment van zwakte en onbalans sta je samen op een punt waarop je keuzes moet maken waar je nooit over na had willen denken. Naam, crematie, afscheid, hoe nu verder… Onmenselijk.

Machteloos, afwachting, rouw.
Dé dag. Naar het ziekenhuis. We worden ouders…
Voor mijn vrouw en mij was het: wij twee tegen de wereld. Ik ben er voor haar in alles wat ik voor haar kan doen en meer. Afwachten op het onvermijdelijke.
’s Avonds is het zover. De kennismaking met ons eerste kind, onze zoon. We zijn ouders, maar blij zijn we niet. Veel te vroeg verloren.

Je was er nog niet, maar je was er wel al. We hebben je nog nooit gezien, maar je hebt al zo veel impact gehad op onze levens. Iedereen had je willen ontmoeten, maar niemand zal je kunnen ontmoeten. Je was er nog niet klaar voor, en wij waren er nog niet klaar voor je alweer te moeten laten gaan.
Deze dag, dit afscheid, is onbeschrijfelijk. Een zwarte dag.

Leeg, gebroken en terug bij af…
Het verlies van een kind is onbeschrijfelijk. Je droom en je toekomst verliezen is onbeschrijfelijk. Als je zwanger wordt, leggen beide ouders een stukje van hun hart, hun ziel, in de baarmoeder van de vrouw. Als dat plotseling van je wordt afgenomen, doet dat onbeschrijfelijk veel pijn.

Om nu kindloos ouder te zijn, en weer bezig te zijn met een nieuw traject om zwanger te worden, is verwarrend. Kindloos ouder zijn, is ouder zijn met een trauma. Ouder zijn zonder dat je droom is uitgekomen.

Overal om je heen zie je geluk: baby’s, zwangere vrouwen en kinderwagens. En zelf zit je met het grootste verdriet dat je kunt voelen. En dat moet je met je meedragen. En ongeacht dat je er anders mee omgaat dan je partner, moet je daar toch samen een weg in vinden.

En als je dat geluk van anderen ziet, is de vraag die vaak naar boven komt: waarom? Waarom nou wij? Maar een antwoord is daar niet op. En ook dat is iets dat je moet leren meedragen.

Hopend op een nieuwe kans, moeten wij ons traject dus weer oppakken. Dus weer terug naar het ziekenhuis. Die eerste keer voelt echt weer als terug bij af. Het móet, voor onze droom en wens, maar die onzekerheid en die pijn blijven erboven hangen.

Terug de onzekerheid van het traject in: worden we wel weer opnieuw zwanger? Deze keer ook nog de onzekerheid van: stel, we worden zwanger. Wat dan? Hebben we dan wel ruimte voor geluk? Ook dat geeft veel angsten en onzekerheid. Hoe zal het allemaal gaan, mocht het ons weer gegund worden?

Als man wil je je vrouw behoeden voor alle pijn, verdriet en ellende van de wereld. Maar je start wel weer aan het traject dat jullie het grootste trauma van je leven heeft gegeven. Het traject dat je vrouw de grootste fysieke en mentale pijn ooit heeft gegeven. Maar ook het traject dat jou ouder heeft gemaakt van een ster.

En om een broertje of zusje te maken voor onze Nova, moeten we wel.
Een regenboog komt er niet zonder regen en zonneschijn. En in ons geval niet zonder ziekenhuis.
Wij hopen snel op een regenboogje in de buik van mijn vrouw.
Maar dan is, en blijft, het nog heel lang spannend. En zal genieten nog niet vanzelfsprekend zijn.

Luuk, papa van Nova