Het verhaal van Noah

14 april 2022
Geheel onverwachts maar meer dan welkom hadden wij een positieve zwangerschapstest in onze handen. Angela heeft PCOS en had in januari 2022 net allemaal uitslagen binnen waaruit bleek dat de kans om op een natuurlijke manier zwanger te raken minder dan 1% was. De wonderen zijn de wereld nog niet uit! Gedurende de zwangerschap had ik regelmatig bloedverlies en hebben wij extra controles gehad maar het was onverklaarbaar. Angela bleef wel telkens zeggen… er is iets maar weet niet wat en was er niet gerust op.

27 juni 2022
Ik werd ‘s ochtends wakker en zei tegen mijn vriend Pim ‘het is niet mijn dag’ en voelde mij niet fijn maar kon niet plaatsen wat er was. ‘s Avonds kwam Pim weer thuis van werk en ik was aan het koken. Hij zag wel direct dat er iets niet goed was… ik had last van mijn rug en hing over het aanrecht tijdens het koken. Op dat moment was ik 18 weken zwanger en achteraf gezien waren dit al weeën. Wij hebben de verloskundige gebeld en die stond binnen 10 minuten op de stoep. Ik begon bloed te verliezen en dat werd met de minuut erger. Tijd om naar het ziekenhuis te gaan. Vanaf het moment dat wij in het ziekenhuis terecht kwamen ging alles in een stroomversnelling. Er werd direct een echo gemaakt en de gynaecoloog zei al vrij snel dat onze zoon het hartstikke goed doet maar dat mijn lichaam de bevalling al gestart was en ik ongeveer 2,5cm ontsluiting had…18 weken is nog te vroeg in de zwangerschap en ze zei ook direct we kunnen niets meer voor jullie zoon betekenen en hij is nog niet levensvatbaar. Onze wereld werd zwart en stortte in. Hoe kan dit? En nu? Zoveel vragen maar we waren in shock en konden elkaar alleen maar aankijken met tranen in onze ogen.

Er werd een kamer klaar gemaakt waar ik kon gaan bevallen en daar hadden we de gesprekken die je niet wil voeren. Hebben jullie al een naam? Hoe en wat met de bevalling? Cremeren? Begraven? Wat zijn alle opties? Nee… nee…. nee…. Ging door mijn hoofd… deze gesprekken wil ik niet voeren! Kunnen we echt niets meer doen? Uiteindelijk hebben ze toch 1 weeremmer gegeven om 03:00 uur ‘s nachts en was het afwachten wat mijn lichaam hiermee zou doen.

28 juni 2022
Mijn buik blijft rustig en de weeën zijn gestopt. Er komt een gynaecoloog binnen die gespecialiseerd is in risico zwangerschappen en vroeggeboortes. Ze legt uit dat zij toch wil kijken of we toch niet nog iets kunnen proberen…1% kans dat het kan en lukt maar het brengt wel veel risico’s met zich mee. Uit de onderzoeken blijkt dat de ontsluiting nog op 2,5cm zit, de vruchtzak hangt er al uit maar is nog wel intact. Het plan wordt met ons besproken en 1% is een kans dus wij gaan er voor!  Mijn lichaam moet zich 24uur rustig houden en als dat lukt dan gaan ze de volgende dag proberen de vruchtzak weer terug te duwen en als dat lukt een cerclage (bandje) om mijn baarmoedermond te plaatsen. Daarna is het afwachten of er geen infectie mee is gegaan mijn lichaam in en nog belangrijker… dat de vruchtzak intact blijft.

29 juni 2022
Groen licht! ‘s Ochtends vroeg komt de zuster binnen en zegt… over een uur ga je naar de OK! De operatie gaat door…  Wat een
spanning maar wij gaan er voor. Onze zoon doet het nog steeds hartstikke goed en lijkt nergens last van te hebben. Dat stelt ons gerust en wij zijn trots op onze sterke zoon!  Op de OK wordt ik bijna op de kop gehangen om de vruchtzak terug op zijn plek te krijgen… gelukt!!!!! (Kunst van de zwaartekracht)  De volgende stap… cerclage plaatsen. Er is gelukkig genoeg ruimte voor de cerclage… Operatie is geslaagd! Met tranen van geluk en hoop mag ik zelf mijn vriend bellen om te vertellen dat alles goed is gegaan. Ik moest daarna nog een paar dagen in het ziekenhuis blijven maar mocht op vrijdag 1 juli 2022 naar huis. Rustig aan doen en goed naar mijn lichaam luisteren en op naar de 24 weken Ondertussen kwamen we er achter dat ik een urineweginfectie had en daar kreeg ik antibiotica voor mee.Er staat nog wat op de kweek, die uitslag komt nog en worden we over gebeld zodra die binnen is. Eenmaal thuis merk ik dat ik niet echt opknap en onrustig ben maar denk dan nog… is ook niet zo raar als je kijkt naar alles wat wij de afgelopen week hebben meegemaakt.

Zondag 3 juli 2022
De verjaardag van mijn vriend! Geen drukte en voor mij een rustige dag. ‘s Middags merk ik dat er iets veranderde in mijn lichaam en het voelde echt niet goed maar kon niet verklaren wat er was. Ik voelde mij met de minuut slechter worden en heb direct het ziekenhuis gebeld. Hup de auto in en direct die kant op. Alles in mijn lichaam zei… het gaat niet goed. En toen ze de echo maakte bleek dat te kloppen… onze zoon zijn hartje klopte goed maar er was geen vruchtwater meer. Mijn vliezen zijn dus alsnog geknapt.  Op dat moment kwam de uitslag van het lab ook binnen en ik ze hadden een bacterie gevonden die niet vaak voorkomt en ik moest dus sowieso opgenomen worden omdat de antibiotica die ik had hier niet op aan sloeg. Dat ik mij heel ziek voelde bleek dus ook wel te kloppen want ik was ook heel ziek. Ze konden niets meer voor onze zoon doen en het besef kwam als maar meer bij ons binnen… ik moet gaan bevallen en onze zoon gaat dit niet overleven.De cerclage is ‘s avonds een paar minuten voor 12 weggehaald omdat ik niet wilde dat onze zoon zou komen te overlijden op de verjaardag van mijn vriend. We zijn toen gelijk gestart met weeënopwekkers en toen was het afwachten hoelang alles zou duren.

Maandag 4 juli 2022
De hele dag weeën maar ik kwam niet verder dan 2cm ontsluiting. Mijn gezondheid ging achteruit en wij merkte dat de artsen zich wel zorgen maakte om mijn gezondheid. Ik dacht alleen maar…. Ik wil dit niet!! Uiteindelijk rond 22:00uur ‘s avonds heb ik toch voor een ruggenprik gekozen en is om 22:23uur onze zoon Noah stil geboren. En ja.. zo cliché maar alles is zo waar… Hij is de mooiste baby… de liefde voor je kind die je dan voelt is zo intens en met niets te vergelijken… zo trots op onze mooie sterke zoon. Wij hebben er alles aan gedaan om de zwangerschap toch te mogen behouden maar het was een oneerlijke strijd voor Noah. Het laatste wat hij heeft gehoord en gevoeld is mijn hartslag en mijn buik..dat stelt gerust. De volgende dag is stichting Still gekomen en zijn er prachtige foto’s gemaakt. Noah hebben wij nog een paar dagen thuis gehad dmv de watermethode en hij werd met de dag mooier. Onze meest close vrienden en familie hebben in die dagen Noah mogen leren kennen en hebben afscheid kunnen nemen van hem. Dit voelde voor ons goed en Noah heeft daardoor ook echt een gezicht gekregen en dat is fijn.

Wij houden zielsveel van Noah en het missen is in geen woorden uit te drukken. Noah voelt soms heel dichtbij en dat stelt ons ook gerust. De kinderen van Pim hebben in mooi plekje voor Noah uitgekozen in de woonkamer en daar staat zijn urntje met zijn as. Thuis bij ons waar hij hoort… veilig bij zijn grote broers, papa en mama.

Tot ooit lief mannetje van ons 

Angela, mama van Noah*