18 april 2021 (23 weken en 2 dagen zwanger.)
We zaten heerlijk in de tuin in het zonnetje met zijn drieën. Eindelijk weer een rustiger moment na 3 weken spanning sinds de 20 weken echo. Op de 20 weken echo werd ons verteld dat er mogelijk wat met het hartje, het hoofdje, de nieren en de navelstreng van onze baby kon zijn. Ook na een GUO in het ziekenhuis werd dit bevestigd. Het kon zijn dat we te maken hadden met een chromosoom- of genafwijking. Na lang wikken en wegen hebben we met angst en tegenzin toch een vruchtwaterpunctie laten doen. Het voelde uit keuzes die we moesten maken waar we eigenlijk niet volledig achter konden staan. Maar dit zou mogelijk wat duidelijkheid kunnen geven.
Op goede vrijdag hoorden we ‘s avonds dat er geen gen- of chromosoom afwijkingen waren ook bleek later dat het hartje mogelijk toch oke zou zijn. Voor de zekerheid zou er een afspraak gepland worden met een kinderhartchirurg uit een ander ziekenhuis omdat hij de echo’s beter zou kunnen bekijken/onderzoeken.
Hoe het zou gaan met de nier of urineweg en de vergrote hersenkamer zouden we bij 30 weken bekijken. Vooralsnog leek het positief en was er eventueel spraken van een medische situatie, wat na de geboorte behandeld zou kunnen worden.
Sinds vanochtend voelde ik lichte krampen komen en gaan. Toch had ik, ondanks de krampen, even kunnen sporten. Omdat het aanwezig bleef heb ik eind van de ochtend contact gehad met de verloskundige. Ik kreeg het advies om even te douchen, plat te liggen en vooral rustig aan doen. De krampen gingen weg. Mogelijk voorweeën las ik ergens. Dit maakte me wat rustiger. Toch kwamen de krampen begin de middag terug.. Het voelde als komen en gaan, een beetje zoals weeën.. Na nogmaals contact met de verloskundige mocht ik toch even langskomen. Het was zondag, maar ze was er toch en dan zou ik me erna ook weer rustiger voelen. We mochten meteen al komen.
Ik ging alleen heen en Ronald en mijn oudste zoon bleven even buiten op een schoolplein spelen. Het was nog tijdens de coronaperiode, en ik zou toch zo terug zijn…
Op de echo zagen we dat de baby goed en druk aan het bewegen was, precies zoals ik hem voelde in mijn buik. De kleine druktemaker. De verloskundige wilde ook nog even mijn baarmoedermond intern opmeten. Omdat ze deze niet meteen kon vinden, moest ik mijn blaas legen en zou ze het nogmaals proberen. Maar, ze zag de baarmoedermond niet. Ze gaf ons het advies om toch even naar Zwolle te gaan om daar ook te kijken. Ik raakte in paniek en vroeg met tranen in mijn ogen: “ik ga toch niet bevallen…”?? Ze zei “nee, dan had ik wel een ambulance gebeld. Maar neem wel een koffertje mee, want mogelijk moet je (even) blijven”.
Terug bij de auto vertelde ik met tranen in mijn ogen over het bezoekje.. Waarom? Geen idee. Het leek immers nog geen panieksituatie… Misschien wist mijn gevoel al meer…
Mijn schoonmoeder kwam op onze oudste passen. Ik was mijn koffer aan het inpakken. In ieder geval de laatste dingen, want de basis voor de vluchtkoffer stond al klaar (dit omdat onze oudste heel onverwacht al met 35 weken was geboren. En deze keer wilden we daarom alles al vanaf 30-35 weken klaar hebben. lets onder het mom van ‘deze keer niet te laat’ ofzo…?)
Tijdens het van boven naar beneden lopen met de koffer werden de krampen erger. Ik zag mn schoonmoeder. Ze keek me aan en uit haar blik kon ik mijn grootste angst aflezen. Ze keek naar me alsof ze dacht dat ik zou gaan bevallen. Maar met onze woorden hielden we moed. “Als ik zou bevallen hadden ze immers een ambulance gebeld…? Toch..? ” In de auto bleven de buikweeën komen en gaan maar het was ook best te doen. Goed teken toch, want als ik echt zou bevallen zou ik het toch wel merken!!? Toch..? Ik was toen alleen nog bekend met rugweeen bij mijn oudste. En dit voelde echt anders. Waarschijnlijk de voorweeën.
Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis ging een verloskundige op zoek naar mijn baarmoedermond. Ook zij kon hem niet vinden. Er kwam een gynaecoloog bij, onze GUO-gynaecoloog. Hij keek en zei uiteindelijk dat ze de baarmoedermond niet konden vinden omdat deze verweekt was. Daarnaast kreeg ik te horen dat ik al 3 cm ontsluiting had. Daarna was het stil en volgde er een rouwstemming. Ik snapte niet waarom! Ik kon toch plat liggen tot en met vrijdag? Dan was ik 24 weken!
Er werd een kamer voor ons klaargemaakt. De kinderarts zou maandag langskomen om o.a. over de longrijping te praten. Op de gang ging ik per rolstoel naar onze kamer maar plots kreeg ik enorme krampen. Zo erg dat ik moest gaan staan. Ronald reed me staand op het voetenplankje van de rolstoel naar de toegewezen kamer. Daar mocht ik op mijn bed komen, maar bij het afstappen van de rolstoel werd ik overspoeld met een golf van….onrust of paniek? En PLENS!!!! Mijn vliezen waren gebroken. Een hele plas vruchtwater lag op de grond… We wisten nu allemaal.. deze baby blijft niet tot vrijdag zitten.. We halen de 24 weken niet..
“Mevrouw kom maar op het bed..” werd er gezegd. ” Dan kijken we even..” Maar dat bed was zo ontzettend hoog. En mijn krampen zo heftig dat ik geen idee had hoe ik erop moest klimmen.. Plotse hevige pijn waar ik van schreeuwde, waarna vervolgens iemand zei: “ik zie zijn hoofdje…”En daar werd, binnen 10 minuten, om 16.57u onze zoon Nio Yestin Juurlink geboren. Te klein voor de wereld maar de wereld voor ons. Hij heeft 50 minuten bij ons op de borst gelegen en bewogen… Geen levensreddende acties, want hij was nog geen 24 weken.. Een machteloos, oneerlijk gevoel wat moeilijk te accepteren was.
Nio ons liefste mooiste sterrenkindje;
Om voor altijd van te houden…
Niet om altijd vast te houden…
Los laten hoort bij houden van…
Want zonder houden van…
Gaf loslaten niet het gevoel…
Van vast te willen houden…
Het gaat niet om het vast houden…
Maar om het houden van…
Wij houden van jou lieve Nio, voor altijd.