We telden al af naar de komst van ons meisje. Ik was bijna 35 weken zwanger en we hadden op 19 december om 17.15u een groeiecho gepland staan. 2 dagen daarvoor twijfelde ik of ik Mylou nog wel voelde in mijn buik. Ze was de hele zwangerschap heel rustig in mijn buik dus ik dacht, ze is groter geworden waardoor ik haar niet goed meer voel. Ik had alle vertrouwen en we besloten om de groeiecho af te wachten. Eenmaal daar aangekomen, hadden mijn man en ik een melige bui en lachten we samen volop. De verloskundige zei: “wat fijn dat je het zo grappig kan hebben samen” waarop mijn man zei “ja maar eigenlijk is het niet zo grappig want ze twijfelt al 2 dagen”. De verloskundige zei “ga maar liggen, het zal wel meevallen”. Dus ik ging liggen, het zalfje kwam op mijn buik en ze ging kijken met het apparaat. Nou, je zag niks en het leek eeuwen te duren. Tot ze ons bezorgd aan keek en zei “ik zie geen hartje meer..” We barstten allebei in tranen uit en we konden het nog niet geloven. Ons meisje is er niet meer, ik voelde me meteen zo slecht. Waarom heb ik niet gebeld? Je verwacht dit niet. Niet nog met 35 weken.. De verloskundige belde de andere verloskundige zodat wij niet alleen naar het ziekenhuis moesten omdat wij zo overstuur waren. Was er net op dat moment een ongeluk gebeurd waardoor ze er niet door kon. Wij snel naar het ziekenhuis toe voor verdere controle en onderzoeken.
Eenmaal aangekomen werd ik meteen gecheckt en inderdaad, ons meisje was al overleden in mijn buik. Haar buikje was al ingevallen en je kon alleen haar rug nog in kaart brengen op de echo. Er werden 10 buisjes bloed afgenomen, ik moest in een potje plassen. Verder kreeg ik meteen een pilletje zodat de baarmoedermond week werd. 21 december moesten we terugkomen om 9 uur en werd de bevalling in gang gezet. Je moet je voorstellen, op dat moment wisten wij al die tijd niet waarom ze was overleden.. Ik kreeg om 10.45u een half pilletje die ervoor zorgen dat de weeën opgewekt worden. Dit ging dan ook heel vlot want om 16.58u is ze geboren. Toen ze eenmaal ter wereld kwam, was het meteen duidelijk waaraan ze overleden was. De navelstreng zat 6 keer strak om haar beentje heen waardoor ze geen zuurstof en voeding meer heeft gehad. Waarschijnlijk is dit al rond de 12 á 15 weken gebeurd en omdat ze steeds groter groeide, werd het steeds strakker. Tot dat het niet meer ging.. Dat was dus de reden dat ze zo rustig was in mijn buik.. Hele dikke pech dus en hier hadden ze niks aan kunnen doen. Op de echo’s was er dan ook niets te zien al die tijd. Uiteindelijk zijn er onderzoeken geweest om alles uit te sluiten. De moederkoek is nagekeken, deze bleek iets te groot maar dat komt omdat ze niks meer binnenkreeg. De navelstreng, daar was alles goed mee. Verder was er niets aan de hand, ze was gewoon gezond. Ze heeft geen kans gehad, dat doet zoveel pijn. We zijn zo benieuwd naar hoe ze zou zijn geweest, daar krijg je nooit geen antwoorden op. Terwijl dit allemaal gebeurde, hebben we meteen alles moeten regelen. In het ziekenhuis, voordat ze werd geboren moesten we haar mandje regelen. Een aquarium waar ze in opgebaard werd. Dit was er allemaal niet omdat dit met 35 weken bijna niet gebeurt.
Ook haar afscheid, haar uitvaart hebben we tot in de puntjes geregeld. We wilden dat het perfect was omdat dat het enige nog was, wat je voor haar kon doen. Voor ons mooie meisje en dat wilden we dan ook zeker doen met alle liefde. Er waren enorm veel mensen, wij hadden zo iets van iedereen die wij kennen, mag komen omdat we willen dat iedereen weet dat ze heeft bestaan. Het voelt nog steeds heel onwerkelijk allemaal. De ene dag gaat het dan ook beter dan de andere dag. Het gemis is zo ontzettend groot. Ik heb een mooie tattoo van een vallende ster op mijn arm laten zetten speciaal voor Mylou. We nemen haar altijd mee in ons hart en in onze gedachtes zal ze altijd blijven bestaan. Mylou Luna Rose, het mooiste sterretje aan de hemel. 21-12-2022.
Anouk, mama van Mylou*
Lees de verhalen van andere ouders via deze link.