Ik heb hier al veel over nagedacht, maar lange tijd durfde ik het simpelweg niet op de een of andere manier. Toch vind ik het nu tijd om het te doen, het verhaal van: Junior. Ons dochtertje was 9 maanden toen bij ons de behoefte kwam om voor gezinsuitbreiding te gaan. Het was sneller dan we zelf verwacht hadden, maar binnen een maand was het weer raak. Dit was eind augustus 2019 en op het moment dat ik de positieve test in mijn handen had kreeg ik een onbehagelijk gevoel, maar ik kon mijn vinger er niet op leggen wat dat was. Vanaf het begin zagen alle echo’s die we maakte er goed uit en ook de nipt test die we gedaan hebben had een goede uitslag. Voor mezelf een teken dat het wel goed zou zitten en dat het erbij hoort omdat het de 2 de is.

Met 13 weken kregen we bij de geslachtsbepaling te horen dat ons gezin uitgebreid zou worden met een jongetje. We waren zielsgelukkig in de auto zeiden mijn man en ik tegen elkaar: het geluk kan niet op en het lijkt allemaal te mooi om waar te zijn. We hebben een mooi huis, mooi bedrijf, lieve familie, zijn zelf gezond en hebben een prachtige gezonde dochter en ons gezin wordt compleet gemaakt met een zoon.

Op 30 november, toen ik 17 weken zwanger was, hadden we een echo gepland staan. Alles zag er goed uit, maar de echoscopiste vond wel dat er weinig vruchtwater in de baarmoeder aanwezig was. Hoewel ze zei dat dit ook een moment opname kan zijn moest ze dit wel melden aan onze verloskundige. Zelf hadden wij er geen rust van en wilde graag zelf de volgende dag terug komen voor nog een echo om te kijken hoe het toen was. Tijdens deze echo leek het er beter uit te zien, maar het was nog steeds niet op het niveau waar het op zou moeten zijn. Het gevoel wat ik vanaf het eerste moment had bleef mij toen nog steeds bekruipen dat er iets niet goed was. Eenmaal in de auto vroeg ik aan mijn man wat hij ervan dacht. Eerst wilde hij het niet zeggen, maar toen kwam ook bij hem eruit dat hij dacht dat het niet goed zou zijn.

Donderdag 5 december moesten wij voor controle naar de verloskundige en ook zij vertelde ons dat het wel vaker gebeurde en dat het wel een momentopname kan zijn. Op dat moment heeft zij ook nog naar het hartje geluisterd en dit was allemaal in orde. Voor de zekerheid wilde zij wel dat wij nog een echo zouden maken in het echocentrum. Een half uur later bij het echocentrum kwamen we in een rollercoaster terecht. Op het moment dat de echoscopiste het apparaat op mijn buik plaatste brak eigenlijk gelijk de paniek bij haar uit en hoorde haar eigenlijk alleen zeggen: nee dit is niet goed, dit is absoluut niet goed. Ik moet jullie met spoed doorsturen naar het AMC in Amsterdam, morgen worden jullie gebeld voor een afspraak.

Daar stonden we dan op 5 december sinterklaasavond, de eerste van onze dochter. We zaten vol vragen, verslagenheid, verdriet, onmacht en totaal geen idee wat ons te wachten stond. Die vrijdag werden we inderdaad gebeld door het AMC voor een afspraak. Eigenlijk hadden ze geen tijd, maargezien de situatie werd er voor ons op maandag ruimte gemaakt. Dit was voor ons een signaal dat het echt foute boel was en dat er paniek was. Maandag 9:30 moesten we ons melden in het AMC voor een echo. Op de heenweg spraken we in de auto veel met elkaar en probeerde we scenario’s door te nemen die ons te wachten stonden. We zeiden al heeft dat kleine ventje maar 10% overlevingskans, we zetten onze schouders eronder en gaan ervoor, we laten hem niet gaan.
Eenmaal binnen begon de gynaecoloog met alles te checken en gedurende de hele echo zag eigenlijk alles er goed uit totdat we bij zijn niertjes terecht kwamen. Zijn niertjes zaten vol met cystes, waardoor ze helemaal misvormd waren. Ons eerste vraag was: hoe groot is zijn overlevingskans? 0,1%? Toen kwam de keiharde boodschap: ik had jullie graag ander nieuws willen brengen maar er is geen overlevingskans. Jullie kindje zal binnen 24 uur na de geboorte overlijden. We hielden ons tijdens deze echo sterk en maakte een afspraak voor de vrijdag voor een second opinion want zo gaat dat in het proces. Het is alsof je op de automatische piloot gaat. Ik had geen idee; moet ik bevallen? Bij 20 weken curateren ze toch? We werden door de dokters al gewaarschuwd; jullie hebben straks een kindje, jullie kindje, in jullie handen dat helemaal compleet en af is. Ze hebben ons toen uitgelegd wat ons te wachten stond. We kregen boekjes mee voor rouwverwerking en informatie voor hulp die aangeboden werd.

Toen we uit de echoruimte kwamen en in het trappenhuis stonden van het ziekenhuis kwam het binnen. De wereld was onder onze voeten vandaan geslagen en onze droom spatte uiteen. Tijdens de second opinion werd duidelijk dat de situatie binnen een paar dagen alleen maar verslechterd was. Tot die tijd blijf je hopen op een wonder, maar nu hadden we nogmaals met eigen ogen gezien dat het niet goed was. Toen hebben we de bevalling ingepland en dat werd vrijdag 20 december. Op de woensdag voor de bevalling moesten we wederom naar het AMC om medicatie te halen om de bevalling in gang te zetten. Voor ons eigen gevoel wilde we door middel van een echo nog 1x naar onze kleine man kijken om echt nog een keer te zien dat het niet goed was. Deze hele periode zijn we onwijs goed opgevangen door al het personeel van het AMC en ook dit was geen enkele moeite en werd er tijd vrij gemaakt voor een echo. De situatie was ongewijzigd wat we zelf ook wel wisten. Op 20 december moesten wij ons ’s ochtends om 7:00 melden in het AMC en ging de bevalling beginnen waar uiteindelijk na een lange bevalling om 23:15 onze zoon Junior na precies 20 weken geboren is.

De gynaecoloog had gelijk, ons kleine mannetje was helemaal af. Hij was mooi, gaaf en wij vinden hem het knapste mannetje van de wereld. Zelf zagen we al gelijkenissen tussen hem en zijn zus. Een dag later op 21 december hebben we onze kleine jongen laten dopen door de pastoor van het ziekenhuis. Het ziekenhuispersoneel heeft zo met ons meegedacht en naar onze wensen geluisterd, dat gaf een heel fijn en betrokken gevoel. Als jullie meelezen onze oprechte dank hiervoor!

Op 24 december hebben wij afscheid van hem genomen bij het crematorium. Dit hebben wij als ontzettend intens en heftig ervaren, kerst zal nooit meer hetzelfde zijn. Hoe gek het ook klinkt heeft het ook weer iets moois, want juist dan denken wij extra veel aan hem en is hij toch een beetje meer bij ons gezin.

Later is uit obductie gebleken dat hij multicysteuze bij beide nieren had en hier niet mee had kunnen leven. Tijdens dit evaluatiegesprek werd ons ook geadviseerd voor de verwerking niet te lang te wachten met een volgende zwangerschap mocht die wens er zijn. Dit was begin januari 2020 en in november 2020 is ons regenboog kindje en zusje Sofie geboren. Hoe zwart en diep het ook lijkt, uiteindelijk komt er licht aan het einde van die hele lange tunnel, daar is Sofie het bewijs van.

Wij weten zeker dat Junior nog bij ons is en dat hij die ene mooie grote blinkende ster is die ’s avonds in de hemel straalt. Graag zou ik af willen sluiten met de spreuk die op zijn urn staat; Lieve Junior,

Esther, mama van Junior*


Lees de verhalen van andere ouders via deze link.