Het verhaal van Femme

Op 20 januari 2017 hielden we dan eindelijk een positieve zwangerschapstest in handen. Wat waren we blij en dankbaar! Toch bekroop me meteen een gevoel dat ik moeilijk kon plaatsen—een diep, onverklaarbaar gevoel dat er iets niet klopte. Ik probeerde het los te laten en te genieten, maar ergens bleef die onrust sluimeren.

Toen de dag van de 12-wekenecho aanbrak, werd onze grootste angst werkelijkheid. De echoscopist zag een verdikte nekplooi, een mogelijke aanwijzing voor ernstige afwijkingen. We werden doorverwezen voor verder onderzoek, en een vruchtwaterpunctie moest uitsluitsel geven. Maar tot onze verbazing kwam daar niets verontrustends uit. We klampten ons vast aan dat kleine beetje hoop, al bleef het knagende gevoel aanwezig.

Bij 16 weken werd opnieuw een echo gemaakt. Dit keer zagen ze kleine vochtblaasjes in de longen. Op zichzelf nog geen reden tot grote zorgen, want met die termijn konden ze vanzelf weer verdwijnen. Maar het mochten er in ieder geval niet méér worden.

Met 20 weken volgde de belangrijke, uitgebreide screeningsecho. Het was een moment waar we met angst naartoe leefden, maar hopend op goed nieuws. Onze grootste nachtmerrie werd werkelijkheid: niet alleen waren de vochtblaasjes in de longen toegenomen, maar ook in de hersenen waren ze nu zichtbaar. We werden direct doorgestuurd naar een specialistisch ziekenhuis voor een extra uitgebreide echo.

Daar werd onze angst bevestigd en nog erger dan we hadden kunnen vermoeden. Alles wat mis kon zijn, was mis. We stelden een hoop vragen waarop we uitgebreid antwoord kregen, maar op een gegeven moment keek de arts ons met een ernstige blik aan en sprak de woorden die door merg en been gingen:

“Dit is niet met het leven verenigbaar.”

Onze wereld stortte in. Onze dochter, ons geliefde kindje, zou nooit een toekomst hebben. We moesten het ondenkbare onder ogen zien: haar laten gaan.

Na intensieve gesprekken met elkaar, de artsen in het specialistisch ziekenhuis en onze eigen gynaecoloog, hebben we met pijn in ons hart besloten om de zwangerschap af te breken. Geen enkele ouder zou ooit voor deze keuze moeten staan, maar wij stonden er. We wilden haar geen lijden laten doormaken. We wilden haar de pijn besparen.

Op 25 mei 2017, met precies 22 weken en 3 dagen, werd onze prachtige dochter Femme geboren.

Ze was zo klein, maar zo volmaakt. Zo mooi, zo perfect in onze ogen. We hielden haar vast, keken naar haar fijne gezichtje, raakten haar kleine handjes aan. We voelden een onmetelijke liefde en trots, ondanks de allesoverheersende pijn.

Heel even gaf ze nog tekenen van leven. Haar aanwezigheid, hoe kort ook, was intens en allesomvattend. Uiteindelijk is ze, op mijn borst, zachtjes ingeslapen.

We hebben afscheid moeten nemen, maar ze zal nooit uit ons hart verdwijnen. Femme, ons geliefde meisje, ons kind dat we zo gewenst en zo liefgehad hebben.

Voor altijd bij ons. Voor altijd een deel van ons.

Tamara, mama van Femme