Blijdschap en trots
Vanaf het eerste moment dat jij in mama haar buik zat, vervulde je mij en je mama met liefde, warmte en trots. Ook met het schrijven van dit verhaal overheerst een trots gevoel… maar wat doet het toch ook pijn, en wat hadden je mama en ik het ons allemaal anders voorgesteld.

Even terug naar het begin. Mama had al zo’n gevoel in haar lichaam… maar het zal toch niet zo zijn dat mama zwanger is? Ik sta, slaapdronken, vijf minuten lang naar de test te staren voordat ik goed zie wat er staat… zwanger. Wauw, wat bijzonder, onwerkelijk, maar bovenal leuk.

Na een mooie rondreis in Schotland volgde de eerste afspraak bij de verloskundige en konden je mama en ik je voor het eerst zien. Alles was goed, en zo trots als wij waren, konden wij het niet langer stilhouden en wilden wij dit nieuws met onze ouders delen.

Week na week gingen voorbij, waarbij je mama en ik steeds meer gingen beseffen: wij worden papa en mama. De 13-wekenecho volgde en wat leuk om je weer te zien groeien en bewegen… alles was weer goed. En had ik dat nou goed gezien? Je bent een jongetje! Op de 20-wekenecho liet jij weer zien wat voor sterk kereltje je aan het worden was… weer groter en helemaal gezond. Ook de uitslagen uit het ziekenhuis waren goed. Nu konden je mama en ik dan toch echt beseffen: wij worden papa en mama. Wat waren het mooie maanden waarin wij al zo van jou konden genieten en mooie momenten hebben meegemaakt.

Vrijdagavond 15 november, het was zover… papa en mama gingen met jou en de verloskundige naar het ziekenhuis… een prachtige bevalling, en daar was ons prachtige mannetje… Dai is geboren op zaterdag 16 november om 00.56 uur.

Hoop, vrees, intens verdriet, liefde en trots
Wat toen volgde… daar zijn geen woorden voor. Geen gehuil… geen reactie… blijdschap slaat direct om in vrees. De alarmknop wordt ingedrukt en binnen no-time is een compleet medisch team samen met jou aan het vechten voor je leven… een leven dat eigenlijk nog moet beginnen.

Seconden voelen aan als minuten, minuten voelen aan als uren… ik hou je handje vast en blijf tegen je praten. Beelden die je als ouders nooit hoopt te zien, staan voor eeuwig op mijn netvlies. Alles om jou niet alleen te laten, terwijl je weet dat je op dat moment wel de mama waar je zoveel van houdt alleen moet laten… gelukkig was daar het hartverwarmende medisch personeel om steun te bieden.

Je houdt hoop, maar met de minuten die verstrijken hoor je ook dat andere stemmetje dat je nog niet wilt toelaten… dit kan niet goed zijn. Maar dan toch… pulserende bewegingen op de monitor… hartslag. Vrees maakt weer plaats voor hoop. Inmiddels is mama ook aan jouw zijde.

Ondanks alles wat het medisch personeel doet en hoe hard jij ook vecht, volgen de meest pijnlijke woorden: we adviseren om de behandeling te stoppen. Hoe pijnlijk ook, diep van binnen weet je dat ze gelijk hebben. Samen met je mama word ik naar een gezinskamer gebracht, waar je in onze armen uit kan rusten van de dappere, maar bovenal oneerlijke strijd die je hebt geleverd.

Op zaterdag 16 november om 03.00 uur ben jij veranderd in onze mooiste ster aan de hemel. Intens verdrietig en met een brok in de keel bel ik onze ouders, die ik de avond ervoor nog een appje had gestuurd: ‘we zijn in het ziekenhuis en alles gaat goed, we houden jullie op de hoogte’. Jullie kleinzoon Dai is geboren… maar het is niet goed gegaan. Opnieuw breken we.

In de momenten die in de uren en dagen volgen, wisselen zoveel emoties elkaar af. Het ene moment rollen de tranen over mijn wangen, het andere moment probeer ik sterk te zijn om je moeder te steunen. Maar ook voel ik mij trots als ik naar je kijk en onze vrienden en familie over je vertel als ze op bezoek komen. Zelfs een lach verschijnt af en toe op mijn gezicht… in het begin gelijk gevolgd door een schuldgevoel, want hoe kun je nu lachen als er nog zoveel verdriet is? Blijkbaar liggen al deze emoties dicht bij elkaar en mogen die er ook zijn.

De toekomst
Er gaat nog geen dag voorbij zonder dat ik aan je denk. Gelukkig kan ik elke dag naar je kijken… alleen niet zoals ik mij dat had voorgesteld. De toekomst is soms onzeker en grijs… maar wat ik wél weet, is dat jij je mama en mij hele trotse ouders hebt gemaakt. Jij kijkt vanaf boven elke dag met ons mee en ik hoop dat je mama en ik in de toekomst kunnen zeggen: ‘lieve Dai, je wordt een grote broer’. En één ding is zeker: ik weet zeker dat jij hem of haar dan van bovenaf zal beschermen en de weg zal wijzen.

Liefs,
De papa van Dai

Lees de verhalen van andere ouders via deze link.