Het verhaal van Bowi

De 20 weken echo stond voor de deur. Mensen vragen aan je of je het geslacht wilt weten en of we er zin in hadden om ons kindje te zien. De 20 weken echo waarbij ze grondig naar je kindje kijken. Zo ook bij ons. Het beeld was niet optimaal. Maar ja die kans bestaat als je een maatje meer hebt. Voor ons geen reden tot paniek. Al gauw werd ons verteld dat we een doorverwijzing kregen omdat de hersenen niet goed in beeld waren. Daarnaast zagen ze dat de placenta ongunstig lag. Zo nuchter als wij waren, maakten wij ons geen zorgen.

3 dagen later gingen we op extra controle. De hersenen van de baby waren oke, maar die placenta. Er werd een andere gynaecoloog bij gehaald. Er werd zacht gepraat. Toen wij hen vragend aankeken, zeiden ze: ‘We leggen het zo uit’. 45 minuten laten zaten we in een hokje te wachten op de gynaecoloog. Zij vertelde helder dat de placenta in het littekenweefsel van de eerste keizersnede groeide. Ze vertelde ook dat er een collega was met meer ervaring en dat zij mij over 10 dagen meer zou vertellen. Die afspraak heb ik niet gehaald.

25 juni om 4.00 uur werd ik wakker met buikpijn. Pijn die ik niet kan uitleggen maar het voelde niet goed. Ik maakte mijn man wakker. Misschien moest ik gewoon wel naar de wc. Op de wc zag ik geen bloedverlies maar ik maakte me zorgen. In overleg met het ziekenhuis mocht ik langs komen. Wat was de lege donkere gang lang in het ziekenhuis. Bij aankomst op de afdeling kon ik alleen maar zeggen: ‘ik heb hulp nodig’.

De pijn is onverdraaglijk, pijn in mijn schouder. Ik heb de pijn lang kunnen verbloemen, maar tijdens de MRI scan kon ik het niet meer houden. De arts die gespecialiseerd is in de placenta werd opgeroepen. Ze wilde graag zelf op de echo zien wat er aan de hand was. Samen met artsen in opleiding en mijn man weer een echo maken. Ons kindje bewoog en lijkt zich geen zorgen te maken. Ik kon er niet naar kijken. Mijn hart wist wat me te wachten stond. Tijdens die echo was de schouderpijn ondraaglijk. Ik ging zweten en kon mijn ogen niet open houden.

De OK werd gereed gemaakt en wij werden voorbereid op het ergste. Je moet dit kindje loslaten Lotte, vertelde de arts. We gaan voor jouw leven. Ik heb toen alleen maar gevraagd of ze het er uit wilde halen. Ik hoorde de arts tegen mijn man zeggen dat ik niet alleen mijn kind maar ook mijn baarmoeder dreigde kwijt te raken. Ook moest mijn man er rekening mee houden dat het nog slechter kon aflopen. We namen afscheid en ik ging naar de OK. 24 uur later werd ik wakker op de ic met aan iedere arm 3 infusen, een slang in mijn mond en een infuus in mijn nek. Ik lag vast gebonden en wist meteen ik ben alles kwijt. Die pijn is niet uit te leggen. Sterker nog soms komt het nog steeds niet binnen.

Die avond vroeg ik aan de verpleegkundige of hij mijn zoon wilde halen. Ik wilde weten of ik een zoon had gekregen. Onze wens was een huis vol meiden, maar ik wist zeker dit kindje een jongen was. De verpleegkundige haalde het wiegje met 3 blauwe konijnen. Daar was hij onze zoon. Zo mooi, zo klein, zo af. Alles zat er op en eraan en meteen voelde ik me schuldig. Waarom kon mijn lichaam niet wat het moest doen, waarom gebeurde dit en waarom al bij 21 weken?!

Bowi was zo welkom. Hij leek al veel op zijn vader. Grote voeten , langen benen maar gelukkig mijn neus. Wij wilden onze zoon vernoemen naar zijn vader (Bob) en overgrootvader (Wim) Bo-Wi. Na onze eerste ontmoeting belde ik mijn ouders, schoonouders , boer en zwager. Ik feliciteerde hen met hun kleinzoon en neefje, maar zij waren des te blijer om mij weer te horen.

Dat mijn leven bespaard is gebleven, voelt zo vreselijk gemeen maar ik had geen keuze. Mijn dochter en man kunnen nog niet zonder Mama. Dit is de reden waarvoor ik door moet gaan Bowi. Waardoor jij het even zonder Mama moet doen. Maar ik weet zeker dat opa Wim goed voor je zal zorgen totdat Mama er is.

De artsen vertelden later die week dat mijn placenta 7 cm door de baarmoeder was gegroeid. Dat was gaan bloeden waardoor ik een interne bloeding had. 8.5 liter bloed ben ik verloren. Alles is met spoed verwijderd. De schade was eennorm. Van mijn navel tot aan de schaamstreek is opengehaald. Het litteken is groot en lelijk. Het herstel gaat langzaam. Samen met de artsen, fysiotherapie en psycholoog is er een plan gemaakt voor herstel. Maar ja, wat is herstel? Ja ik kan weer lopen, mijn litteken zit na bijna 1 jaar dicht, de zorg voor mijn dochter kan ik weer zelfstandig maar er is zoveel wat nog niet gaat. Het accepteren dat ik nooit meer zwanger kan worden en het gemis van je zoon wat niet minder wordt. Heel soms lukt het om te denken het had nog veel erger kunnen zijn en gelukkig ben ik er nog.

Bowi is gecremeerd en woont nu in zijn vogel. Zijn zus geeft hem mooie tekeningen en maakt iedere ochtend zijn lampje aan. Mama, Bowi vindt het niet fijn dat het donker is, zegt ze dan. Jouw zus, die dolgraag een broertje wilde, mist je heel erg.