Ik heb lang nagedacht of ik het verhaal van Benjamin zou delen. Lange tijd wilde ik dat niet maar nu vind ik het toch wel mooi.
Mijn man en ik zijn in 2015 getrouwd en wisten vrij snel dat wij ook een gezinnetje wilde. Helaas ging dit niet vanzelf en na lang wikken en wegen toch hulp gezocht. In 2020 zijn wij een traject begonnen om ons kinderwens in vervulling te laten gaan. Ik vond het heel spannend of het dan eindelijk zou lukken.
Op 17 maart 2021 hadden wij dan eindelijk een positieve zwangerschapstest in handen. Iets wat ik niet meer verwachte mee te mogen maken. We waren dolgelukkig en we genoten volop van de zwangerschap en van het idee dat we in november eindelijk een kindje in onze armen mochten sluiten. De zwangerschap verliep zonder problemen en ook op de laatste controle op 18-11-2021 was alles goed.
Op 24-11-2021, een dag na de uitgerekende datum, begonnen de weeën. Om 6.30 maakte ik mijn man wakker want de weeën kwamen al om de 5 minuten en ik ben onder de douche gestapt. Al snel kon ik ze daar niet meer goed opvangen en had ik ook het idee dat ze steeds sneller kwamen en ik had gelijk. Inmiddels kwamen ze om de 3 minuten en heb ik mijn man gevraagd de verloskundige te bellen. De verloskundige was er denk ik rond 7.30 en de weeën volgde elkaar al heel snel op. De verloskundige gaf aan te willen luisteren hoe het met mijn baby ging en ze kon eigenlijk geen hartslag vinden. Ik maakt mij nog geen zorgen want het was ook lastig met de weeën die zo snel op elkaar kwamen. Na een tijdje wilde ik toch wel graag zijn hartje horen en gaf aan dat hij vaak aan de rechterkant zat. Daar hoorde ze vaag een hartslag en ik was zo blij. Ik zei ‘gelukkig!’ maar helaas bleek dit mijn hartslag te zijn. De hartslag van Benjamin was nergens te vinden en ik bleek al 8 cm ontsluiting te hebben. De verloskundige gaf aan dat ze de ambulance zou bellen. Ik schrok hiervan want dat gingen we toch helemaal niet meer redden?! Ze zei ‘nee als alles goed was geweest had ik ook gezegd dat je thuis gaat bevallen maar ik moet weten wat er met je kindje is’. Al snel was de ambulance er en zijn we met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Een heftig ritje want ik had al flinke persweeën. Ik wist helemaal niet wat ik moest doen dus deze heb ik zo goed mogelijk weg gepuft.
Ik kon alleen maar uitbrengen ‘ze kon geen hartslag vinden!’ waarop de lieve dame in de ambulance bleef zeggen wacht nou maar af en ik bleef hoop houden. In het ziekenhuis stonden ze ons al op te wachten. Ik werd naar het bed geleid en gelijk werd er een echo gemaakt door de klinische verloskundige. Ik keek naar het beeld en wist het meteen ‘er is geen hartslag meer hé?’ en ze schudde haar hoofd en liep weg. De gynaecoloog heeft het vervolgens bevestigd ‘het spijt me jullie kindje is overleden…’.
Ik had al volledige ontsluiting dus mijn vliezen werden gebroken en zo’n 20 minuten later was hij er. Op 24-11-2021 om 9.19 werd onze prachtige zoon Benjamin Christiaan William geboren. Hij werd gelijk bij mij gelegd en hij was zo mooi. Ik was nog volledig in shock en kon alleen maar vragen ‘hij gaat het echt niet meer doen hé’? Hoe kon dit mooie mannetje niet meer leven? Hij was helemaal af en helemaal gaaf. 3.402 gram en 52 cm met prachtige donkere haartjes en een heel lief gezichtje.
Helaas, er was echt niks meer aan te doen. Ik wist meteen dat ik hem mee wilde nemen naar huis om op die manier nog met hem te kunnen zijn. Om hem te leren kennen en nog voor hem te zorgen. Gelukkig was dat allemaal mogelijk. Op 30-11-2021 hebben wij echt afscheid moeten nemen maar, hij blijft voor altijd in ons hart. Mijn lieve, kleine zonnestraal…
