Met sommige dingen houd je geen rekening, want je verwacht niet dat ze jou ooit zullen overkomen. Af en toe komt het besef als een donderklap bij heldere hemel bij mij binnen dat ik een kind heb verloren. Vooral op vrolijke dagen zijn dat soort momenten moeilijk te accepteren.

Na de geboorte van onze eerste zoon was het voor mijn vrouw en mij snel duidelijk dat we wilden proberen om een tweede kind te krijgen om ons gezin zo compleet te maken. Vanaf het eerste moment dat we klaar waren om vooruit te kijken tot aan de 20 weken echo was er weinig tot geen gedoe. De baby groeide goed en mijn vrouw ook. Onbezorgd en gelukkig, zou je kunnen zeggen. Tot die echo waarbij bleek dat dit niet het begin was van een onbezorgd en onbezwaard leven voor onze tweede zoon, Florian.

Na een extra controle in het ziekenhuis bleek Florian een transpositie van de grote vaten te hebben. Dat betekent dat zijn aorta en longslagader omgekeerd waren aangesloten aan zijn hart. We leerden dat het een situatie was waarin er zonder operatie geen mogelijkheid tot leven zou bestaan voor hem. In de maanden tot de bevalling werden we voorbereid op wat er komen ging en er werd ons veel vertrouwen ingesproken. Het behandeltraject van een simpele transpositie, inclusief operatie, gaat namelijk eigenlijk altijd goed.

Bijná altijd.

De bevalling verliep zo goed als maar kon in het ziekenhuis. Florian kwam op 1 mei 2023 sterk ter wereld en overtrof ieders verwachtingen. Ik heb mogen helpen met het laatste stukje van de geboorte want ik mocht hem aanpakken onder begeleiding van de verloskundige. Dit was zó emotioneel en het eerste wat ik voor hem heb mogen doen, tot dit moment kon ik eigenlijk alleen maar afwachten en me zorgen maken over zijn toekomst. Florian heeft ruim een uur bij zijn moeder op de borst mogen liggen en haar liefde, hartslag en ademhaling mogen voelen. Er was maar een hele kleine kans dat dit zou mogen, dus dit gaf ons een heel goed gevoel. Toen eenmaal het moment kwam om hem te verplaatsen naar de NICU en hij in de transport couveuse werd verplaatst opende hij goed zijn ogen en keek hij de wereld in. Daar maakte ik snel een foto van, en ik ben nog steeds heel blij dat ik van dat moment een foto heb want dat helpt me te herinneren dat ik ook mooie dingen van hem gezien. In de 50 uur dat Florian in deze wereld is geweest werd elke keer het slechts mogelijke pad onze realiteit

Van de NICU moest hij al snel naar de kinder IC en elke nacht hebben we samen met dokters en verpleegkundigen afgewogen of we niet bij hem moesten zitten. Het traject na de operatie zou namelijk lang en zwaar zijn en we moesten onze krachten sparen. In deze korte periode zijn we zoveel mogelijk bij hem in de buurt geweest en hebben we elke keer geprobeerd om de moed erin te houden. Wij praten vaak met koosnaampjes over onze kinderen en voor Florian hebben we er een hele boel verzonnen in die tijd. Het contrast tussen zachtjes en liefdevol tegen hem praten terwijl de medicijnpompen en monitors hun klinische geluiden maakten zal ik nooit meer vergeten. Pas in de laatste uren kwam de waarheid bij ons aan dat het zo slecht ging dat hij echt zou kunnen sterven en dat dat niet slechts een nachtmerrie was.

In het laatste uur van zijn leven heeft hij gevochten voor zijn leven, samen met de artsen en verpleegkundigen die hem reanimeerden. Het verdriet, de pijn en de machteloosheid die ik heb gevoeld in dat uur dat we aan zijn zijde hebben gestaan, gefluisterd, aangemoedigd, gesmeekt en gehuild kan ik niet beschrijven maar dat heeft mij wel voorgoed veranderd. Wij hebben hem nooit echt kunnen leren kennen, maar zullen hem toch elke dag van ons leven blijven missen.

Ik ben er een emotioneler mens door geworden, op goede maar ook minder goede manieren. Ik ben zachter voor mensen om mij heen, en geef vaker het voordeel van de twijfel want ik besef nu dat je nooit weet wat iemand heeft gezien of heeft meegemaakt. Maar ik ben ook sneller geïrriteerd, heb minder controle over mijn reacties en keer sneller naar binnen. Soms als het tegenzit, maar soms ook zonder duidelijke reden.

Na het overlijden van Florian heb ik vaak gezegd dat ik in scherven uit elkaar gevallen ben, alsof ik een spiegel was die iemand heeft laten vallen. Na een tijd is het mij gelukt om die scherven weer aan elkaar te plakken, deels door mijzelf maar voor een veel groter deel door de mensen om mij heen. De spreekwoordelijke spiegel ziet er bijna hetzelfde uit als voor de val, maar er zijn zichtbare en onzichtbare sporen achtergebleven.

Een paar maanden na het overlijden van Florian hoorde ik iemand zeggen dat hij in de loop van de tijd de momenten waarop de tranen er gewoon uitkomen koesterde. Omdat hij dan het gevoel had dat zijn overleden kindje dichtbij was. Zover ben ik nu nog niet, maar elke waterval van verdriet wordt tegenwoordig wel gevolgd door een regenboog van liefde. De tranen die eruit komen geven mij ook weer ruimte om in beweging te komen en vooruit te kijken. Misschien zie ik dat wel als een geschenk van Florian aan mij.

Het idee, bewust of onbewust, dat het leven maakbaar is hebben we losgelaten. We leven sinds Florian meer per moment en accepteren goede of minder goede dingen makkelijker. Onze levens zijn weer stukje bij beetje opgebouwd, maar dat proces is nog niet afgesloten en zal dat waarschijnlijk nooit helemaal zijn. We hebben afgelopen jaar een derde zoon in de armen mogen sluiten, en zijn aanwezigheid helpt mee om verder te groeien en weer volledig in het leven te staan. Toch denk ik dat in het midden van onze levens altijd een gat zal blijven zitten, een gat wat op de een of andere manier toch ook weer gevuld is met verdriet. Maar ook met liefde.

We missen je maar je zult altijd een deel van ons blijven, lieve hartendief.