Nadat Sophie en ik ruim elf jaar bij elkaar waren en inmiddels ook getrouwd waren, was het tijd voor de volgende stap. Wij wilden samen een kindje. Op een avond, toen Sophie opeens dacht dat ze misschien wel zwanger was, besloten we dat een test een goed idee was. Helaas bleek deze negatief. Heel zuur
Met sommige dingen houd je geen rekening, want je verwacht niet dat ze jou ooit zullen overkomen. Af en toe komt het besef als een donderklap bij heldere hemel bij mij binnen dat ik een kind heb verloren. Vooral op vrolijke dagen zijn dat soort momenten moeilijk te accepteren. Na de geboorte van onze eerste
Blijdschap en trots Vanaf het eerste moment dat jij in mama haar buik zat, vervulde je mij en je mama met liefde, warmte en trots. Ook met het schrijven van dit verhaal overheerst een trots gevoel… maar wat doet het toch ook pijn, en wat hadden je mama en ik het ons allemaal anders voorgesteld.
Eindelijk hebben we wat meer rust. De verhuizing en verbouwing zijn zo goed als klaar en we hebben er net een heerlijke vakantie naar Dubai op zitten. Ook op werk is het na een chaotische periode wat meer onder controle. Tijd om ons op de volgende stap te richten: gezinsuitbreiding. Over een paar weken komt
Vandaag, op 1 september, zou onze mooie Félice 8 jaar zijn geworden. Acht. Als ik haar zusje Iselle van 7 zie, bedenk ik me dat Félice nu de leeftijd van slungelige benen, losse voortanden, vriendinnenboekjes, hockeywedstrijden en later naar bed gaan fases had bereikt. Ze had al weken moeten uitkijken naar haar verjaardag. Lange verlanglijstjes
“Ik kan het hartje niet vinden.” De woorden echoën in mijn hoofd, terwijl ik de auto sneeuwvrij maak. Het leek zo zorgeloos, onze eerste zwangerschap. Een zwangerschap die met veel moeite tot stand is gekomen. De hele zwangerschap is er niets aan de hand. Ja oke, mijn vrouw heeft zwangerschapsdiabetes, maar dat is onder controle.
Nog zo klein, maar het gemis zo groot De wereld ontdekken, was jou beloofd Een heel leven, hadden wij gehoopt Nog zo klein, maar jouw impact zo groot Je gaf ons verdriet, maar ook de troost Stil en vredig, bij mama op schoot Nog zo klein, maar de liefde zo groot Ook al was je
You had a hard time adjusting to the rest of the world. Always trying to draw straight lines, however this was the last line you drew. As we begged you to add some curves and softness to the scharpness of life, you drew the line more perfect than ever before, accompanied by a bleeping sound
Kon ik je maar even voelen/ruiken Kon ik je maar even zien Kon ik je maar even knuffelen, Heel even dan misschien *** Het leven gaat door, Hoe moeilijk dat ook is Maar lieve kleine vriend Weet dat ik je elke dag een beetje meer mis *** Iedereen zegt je doet het zo goed, Maar
Op 20 januari 2017 hielden we dan eindelijk een positieve zwangerschapstest in handen. Wat waren we blij en dankbaar! Toch bekroop me meteen een gevoel dat ik moeilijk kon plaatsen—een diep, onverklaarbaar gevoel dat er iets niet klopte. Ik probeerde het los te laten en te genieten, maar ergens bleef die onrust sluimeren. Toen de
