Deze pagina staat vol met liefdevolle verhalen over het verliezen van een kindje, de zwangerschap en de eerste periode van gemis en rouw. Door de jaren heen merk ik dat rouw verandert. Wat in het begin onmogelijk lijkt, dat het verdriet ooit minder scherp zal zijn, wordt toch de realiteit. Rouw neemt een andere vorm aan. Hoewel de pijn nooit helemaal verdwijnt, voelt het minder vaak als die allesoverheersende leegte. Er zijn nu zoveel meer momenten van geluk. Maar dat verandert niets aan de pijn wanneer die er wel is. Het idee dat ik mijn oudste dochter moet missen, blijft onwerkelijk en pijnlijk.
Zeven jaar geleden veranderde mijn leven toen Félice me voor het eerst moeder maakte. Een moment van onvoorwaardelijke liefde en trots dat zo kort daarna werd overschaduwd door intens verdriet. Een week na haar geboorte moesten we afscheid van haar nemen. Toen ik het eerste jaar na haar overlijden mijn boek schreef, dacht ik dat alles daarmee gezegd was. Maar nu, zeven jaar later, weet ik dat rouw nooit ophoudt. Het blijft met je meereizen, maar in een andere vorm.
In de jaren daarna vonden we weer vreugde en geluk in ons gezin. Haar zusje Iselle en broertjes Boet en Roef brengen elke dag leven en liefde in huis. Hun aanwezigheid maakt ons compleet, hoewel niets Félice ooit zal vervangen. Elk van onze kinderen heeft hun eigen, unieke plek in ons hart, of ze er nu lijfelijk zijn of niet. Félice zal altijd deel van ons blijven, maar we hebben ook geleerd dat haar verlies ons geluk niet in de weg hoeft te staan. We kunnen van ons gezin genieten, zelfs met het verdriet dat er soms nog is.
Er gaat geen dag voorbij zonder dat we aan haar denken. Toch merk ik dat herinneringen aan haar vervagen. In het eerste jaar kon ik haar geur nog oproepen, maar nu glijden die herinneringen langzaam weg. Dat brengt verdriet met zich mee, want als moeder wil je je kind zo dicht mogelijk bij je houden. Desondanks is haar plek in ons gezin altijd voelbaar. Ze hoort erbij, ook al noemen anderen haar naam niet vaak meer.
In de eerste jaren vond ik dat moeilijk, dat mensen haar verjaardag vergaten of haar naam niet meer noemden. Ik zie dat via de stichting ook vaak bij ouders die hun kindje nog maar kort verleden zijn verloren. Maar nu, zeven jaar later, begrijp ik dat het goed is zo. Voor ons is het genoeg dat Félice in ons hart zit en dat we haar met ons meedragen in alles wat we doen. Als mensen me vragen hoeveel kinderen ik heb, zeg ik vaak drie. Niet omdat Félice minder belangrijk is, maar omdat haar verhaal niet elke keer verteld hoeft te worden. Ze zit in mijn hart, en dat is de mooiste plek voor haar.
De liefde van familie en vrienden heeft ons door die eerste moeilijke jaren geholpen, maar uiteindelijk is rouw iets wat je zelf moet dragen. Het is een eenzaam proces, dat je (samen met je partner) doorleeft. Het leven zonder Félice is anders dan ik ooit had verwacht, maar het is ook vol van liefde en vreugde.
Zeven jaar met en zeven jaar zonder Félice. In die tijd hebben we drie prachtige kinderen gekregen en is ons huis gevuld met leven en drukte. Het verlies blijft, maar niet op een manier die ons verlamt. We hebben geleerd om gelukkig te zijn met ons vijven. Compleet incompleet. Het is de liefde voor Félice die ons gezin op een bijzondere manier compleet maakt.